Arnika Worship

سلب حیات از مجرمین

2011-10-17T01:37:00.001+03:30

در روزنامه ی صبح مونترال نمودار شماتیکی از کشورهای برتر در اعدام انسانها چاپ کرده بود که ایران پس از چین در مقام دوم این رده بندی قرار میگرفت. شاید به مراتب نسبت اعدام ها در ایران به جمعیت کشور از نسبت همان در چین بیشتر هم باشد و رتبه اول را بتوان به ایران داد. اما حکم اعدام شاید برای فعالین سیاسی و یا منتقدین مذهبی امری نکوهش شده در ایران باشد اما همچنان قسمت عمده ای از اعدام های جمهوری اسلامی شامل متجاوزین به عنف، قاچاقچیان مواد مخدر و قاتلین میباشد. با اینحال در کشورهای دیگر دنیا نیز مجازات اعدام برای همین احکام لغو شده است و این سئوال بوجود می آید که آیا میتوان حکم اعدام خلافکاران را در ایران لغو کرد؟ در آخرین نمونه های اعدام در ایران، مردم کرج بودند که ساعت 5 صبح برای تماشای اعدام یک قاتل چنان تجمعی کرده بودند که انگار به تماشای آخرین فیلم هالیوودی مینشینند. و یا با اعلام حکم اعدام متجاوزین به عنف در خمینی شهر، استقبال گرمی در مردم از این حکم صورت گرفت.

صد و سی و سه کشور جهان بر اساس آخرین آمار سازمان جهانی عفو بین الملل حکم اعدام را در کشور خود لغو کرده اند. طیف کشورهای مذکور شامل تمام اتحادیه اروپا، کانادا و ..... حتی مکزیک، نامیبیا، آنگولا و آخرین کشور که دو ماه پیش این کار را کرد کشور فقیر آفریقایی روآندا نیز به این جمع پیوسته اند. درک جدید این است که مجازات مرگ هیچ توجیه اخلاقی محکمی که ندارد بلکه ناشی از بدبینی نسبت به فطرت اخلاقی انسان است و به دامنه خشونت و بی اخلاقی ها نیز می افزاید. بر اساس این رویکرد ندادن فرصت برگشت و اصلاح به مجرم خلاف کرامت انسانی است.

اما عباس عبدی در سایت آینده خود از دیدگاهی دیگر این مسئله را بررسی می کند:

((چند روز قبل در نشستي علمي درباره آثار و نقش مجازات اعدام يا مرگ در بازدارندگي از ارتكاب و افزايش ‏جرايم بحث بود. در آنجا يك نكته مهم تا حدي مورد پذيرش بود. "مرگ" وقتي اثر بازدارندگي دارد، كه "زندگي" ‏واجد اهميت باشد. در جامعه‌اي كه زندگي متولي ندارد، مرگ فاقد اهميت مي‌شود. ‏استاندارد زندگی و حیات در جامعه ما چقدر است؟ اگر ارزش حیات در آن کم است چگونه می توان جامعه را از گرفتنش ترساند؟))

جامعه‌اي كه هزينه زندگي كردن و در رأس آن تأمين كالري گران باشد، مرگ بسيار ارزان مي‌شود و نقش ‏بازدارندگي خود را از دست مي‌دهد، و چه بسا از مرگ استقبال هم بشود. زيرا مرگ در چنين موقعيتي موجب ‏كاهش درد و زجر مي‌شود. اگر امروز برخي از گروه‌ها خواهان قانوني شدن اتانازي (مرگ از روي ترحم) و نيز ‏مرگ خودخواسته هستند، به دليل آن است كه زندگي همراه با زجر و درد را زندگي نمي‌دانند، آن را نوعي شكنجه ‏مي‌دانند.

حال باید دید آیا به راستی لغو حکم اعدام در ایران بر خلاف شرع مقدس است و حتی صحبت از آن جزو مصادیق کفر محسوب می شود. دوستی نوشته بود:

((قرآن به کرات تصریح می کند که برای حیات آمده است و تصمیم گیری نهایی برای مرگ و زندگی انسانها را فقط و فقط در حیطه امر خدا می داند. قرآن حتی این حق را به نبی نیز واگذار نکرده است، چه خداوندی که در آیات متعدد به پیامبر هشدار می دهد که: تو وکیل مردم نیستی؛ تو بر آنها تسلط نداری؛ تو نمی توانی آنها را مجبور کنی؛ هدایت مردم وظیفه تو نیست؛ امر مردم به دست تو نیست... تو فقط مامور ابلاغ هستی و بس... چگونه ممکن است تصرف در جان انسانها را به او بدهد؟ این مجموعه آیات از محکمات قرآن هستند اما باید از جامعه مسلمانان پرسید چرا در تفسیر و فهم زندگی پیامبر و سنت، به آنها توجهی نمی شود؟ ))

به قول عباس عبدی وظیفه نویسندگان فقط تحلیل این مصادیق است و نتیجه گیری از آن به عهده جامعه و تصمیم گیری درباره فواید قانون به عهده قانونگزار است. وظیفه من نیز بازگو کردن این دغدغه جامعه است تا شاید خواننده گرامی در خلوت خود بیشتر به چالش فکری کشیده شود.

این چالش فکری از آنجهت اهمیت پیدا میکند که هنوز درک لغو حکم قصاص در کشورمان برای خیلی از مردم عادی امری نامعقول میباشد. آیا درست است که با وجود این طرز تفکر در جامعه ی ایرانی، یکسره دولت ایران را مسئول این حجم اعدام های سالیانه بدانیم؟ برای رسیدن به طرز فکر دولت آنگولا و نامیبیا و نوع نگاه مردم آنها به اعدام، چقدر راه در پیش داریم؟

از شمایم ، مردمان عاشق شوید

2011-10-08T05:48:00.000+03:30

عشق گر خواهی بباید خویش را شیدا کنی

خویش را باید بسوزی عشق را پیدا کنی

دردها باید کشیدن

رنج ها باید چشیدن

خویش را باید بسوزی

عشق را باید بسازی

پرواز همای بار دیگر کنسرت اپرایی با هنرمندی دریا دادور و سلی به روی صحنه برده است. عشق و عقل و آدمی نام اپرتی است که همای به شیوه ی گذشته نوشته و ارکستر سمفونی بلژیک او را در اجرای جدیدش همراهی میکند.

اگر از یک صاحب نظر سینمایی بخواهیم که میان آثار هنری و بزرگ سینمای دنیا فیلم هایی را انتخاب کند، ژان لوک گدار، تارکوفسکی و آنتونیونی و بنوئل و ... غیره حتما در لیست کارگردانان محبوب و مورد قبول او جا خواهند داشت اما وقتی صحبت از کارگردانانی مثل جوژپه تورناتوره و یا پدرو آلمادووار بیاد نه اینکه آنها را رد بکند اما اعتقاد دارد کارهای اینها در حد کارهای درجه یک سینمای هنری نمی باشد. اما یک مخاطب خوش سلیقه اما نه چندان آشنا به اصول هنری سینما، مطمئنا فیلم های تورناتوره و آلمادوار را در صدر علایق خود میگنجاند. اینجا صحبت از سطح متخصصین حوزه ی هنری و مخاطب خوش قریحه بدون دانش هنری است و سلیقه ی عامیانه در صحبت ما نیست. این روزها در اطراف ما پر از علاقه مندان حوزه ی سینما و موسیقی می باشد. اما دیدگاه آنان که خود دستی بر آتش دارند با دیدگاه آنها که فقط علاقه به تماشا یا شنیدن آثار درجه یک دارند قدری متفاوت است. دلیل این اختلاف دیدگاه نیز روشن است. یک متخصص هنری هر اثری را بر اساس المان های آکادمیک خود قضاوت میکند و یک علاقه مند هنری آن اثر را بر اساس تاثیر آن در قلب و فکرش بررسی می کند. اینچنین میشود که در حوزه ی موسیقی کلاسیک ایران، هنرمندان آکادمیک محور نمی توانند به آثار پرواز همای نمره ی بالا بدهند و آنرا نوعی تجاری سازی هنر کلاسیک می خوانند اما یک علاقه مند موسیقی کلاسیک آثار همای را خارج از المان های آکادمیک، بلکه بر اساس عمق تاثیر اثر هنری در روح و فکر خود داوری می کند.

آثار همای شاید جذابیت موسیقیایی چندانی برای آنانی که خوب این عرصه را میشناسند نداشته باشد اما تاثیری که اشعار و نوع اجرای آنها در مخاطب طبقه ی متوسط میگذارد غیر قابل انکار است. این طبقه ی متوسط منظور قشر عمده ای از جامعه ی تحصیلکرده و روشن بین ایرانی است که موسیقی دان نیستند اما طرفدار آثار تجاری عرصه ی هنر هم نیستند..قشری که همیشه در میان سالهای اخیر در تمام عرصه ها نادیده گرفته شده است و شاید در سینما نیز کسی مانند اصغر فرهادی تنها توانسته باشد صدای این قشر وسیع جامعه ایرانی را بشنود. همای نیز یکی از نمایندگان سطح سلیقه ی این قشر محسوب می شود.

پرواز همای در اپرای جدید خود از نزاع میان عشق و عقل در آدمی حرف میزند. او خود نقش آدمی را بازی میکند که در کودکی سرسپرده ی عشق و احساس است و در عنفوان جوانی کم کم وارد حوزه ی عقل میشود و آنگاه نزاعی بر سر سرسپردگی میان یکی از این دو در زندگیش رخ میدهد که تا آخر عمر انتخاب او سرنوشتش را رقم میزند. عقل در این اپرا سلی است و دریا دادور نیز نقش عشق را ایفا میکند. بسیاری از قسمتهای اجرای اپرا، مخاطب را به یاد اجرای موسی و شبان همین هنرمند میندازد اما اینبار نیز همای موضوع قابل تعمقی را باز میکند و در عمق وجود مخاطب این سئوال را مطرح میکند که براستی ما در اون روزها عقل را برگزیدیم یا عشق؟

همه ی ما در اون مرحله ی زندگی میان عقل و عشق یکی را برگزیدیم و حتی اگر بخواهیم بطور مساوی هم بگوییم عمل کرده ایم باز یکی بر دیگری حتما در تصمیم های زندگیمان غلبه کرده است..عشق یا عقل؟
همای شجاعانه نقش روشنگری خود را میپذیرد و عشق را انتخاب میکند. او چاره ی رهایی از بحران های امروز و تغییر در زندگی و آینده ی انسان را انتخاب حوزه ی قلب، یعنی عشق میداند. انتخاب او را بارها شعرا و عرفای تاریخ ایران گوشزد کرده اند اما چه کسی بهتر از همای اینبار میتواند مخاطب خود را به تعمقی دوباره باز دارد تا بیدارش کند.

در پایان داستان نوشته شده توسط همای، انسان عاشق پیامبر میشود. او پیامبری را یک حرفه ی عاشقانه میداند تا عاقلانه. پیامبر را انسانی میداند که در حوزه ی زندگی شخصی خویش به درجه ای از کمال رسیده که روح و احساسش را باز میتاباند و نه نماینده ای از سوی خدا بلکه نماینده ای از جانب عشق برای بیداری مردم است. پیامبر داستان همای، روشن ضمیری است که در زندگی عشق را برگزیده و بر این باور است که با عشق دنیای ما تغییر خواهد کرد.

من پیام آورده ام

ای مردمان عاشق شوید

من نه فرعونم نه موسی

من نه زرتشتم نه عیسی

من نه در غارم نه مسجد

نه معبد نی کلیسا

از شمایم ، مردمان عاشق شوید

و دوباره وقتی پرده ها فرو می افتد، منتقدین هنری به نقد هنری آنچه اجرا شد میپردازند و مخاطبین غیر هنرمند او، در تعمق به اثر حرفهای همای به فکر فرو میروند که سالها پیش مسیر زندگیشان از کدام انتخاب میگذشت و آیا امروز فرصتی هست برای تغییر یا نه؟

و این سئوال فلاسفه همچنان بی پاسخ میماند که زیبایی یک اثر هنری در چیست؟

(این نوشته را تقدیم میکنم به تارای عزیز بخاطر تشویق های محبت آمیزش)

بس کن برادر با چی میجنگی؟

2011-06-10T08:34:00.001+04:30

از ایران رفتم. ذوقی نمانده بود برای وبلاگ نویسی. وقتی همه ی درها را بستن. وقتی هیچ هاستی اجازه نمی دهد مطالبت منتشر شود. نا امید شدم و مدتها بود ننوشتم. تصاویر وبلاگم را با تصاویری که خواستن عوض کردن و چهره های کریه خود را بجایش نشاندند و همه اینها بخاطر دو کلمه حرف عادی بود که نه رنگ سیاسی داشت و نه قصد براندازی. تحمل بارور کردن ذهن ها و روشن ساختن چراغی کوچک و عشق ورزیدن به آگاه سازی را هم نداشتند. آنان که نام خود را ارتش گذاشتند تا با قلم بجنگند تا با عقیده مبارزه کنند و حتی سپیدی را به مسلخ بکشانند. از ژانویه سال پیش ننوشتم. وبلاگم را فیلتر کرده بودند و همین سرنوشت وبلاگ قبلی ام که 6 سال برایش زحمت کشیده بودم بود. وبلاگی که به تهدید مجبور به پاک کردن آن و قربانی کردن لحظاتم انجامید. بیکار ننشستم و اینبار هم روی مرا کم کردند. حالا هنوز حس نوشتن دارم اما به چه ذوقی؟ به ذوق آنکه کسی در ایران نمی تواند بخواند و به ذوق آنکه عکسهای دیوار خانه ی مرا با ریش و پشم خویش می آرایند؟

دنبال خانه ای امن میگردم نه برای مبارزه و نه برای استراحت. برای نوشتن. برای روشن کردن چراغی و برافروختن جریان زندگی در قلب های تک تک خوانندگانم که کامنتهاشون برام دنیایی ارزش داشت.

سایفر عزیز از میان آن همه گویی فقط تو ماندی که به این کلبه سری زدی. دلم تنگ شده بود دوست قدیمی برات.

و حال که خارج از ایرانم بیشتر می خواهم بنویسم.

فردا به یاری خدا برویم با بغل کردن ایرانی

2011-06-07T06:59:00.001+04:30

"در اسطوره های اوستایی آمده که پیروزی اهورا در نبرد با اهریمن مشروط به همکاری انسان هاست. در چنین بینشی انسان در مرتبه ی عالی و خداگونه قرار می گیرد و در واقع انسان خود، خدایی است که به یاری خدایان دیگر می شتابد.

اساس اندیشه ها و اعتقادات ماتریالیست های ایرانی و اسلامی بر مبنای این بوده که تا زمانیکه انسان معتقد و متکی به عقاید ملکوتی است، نیروها و استعدادهای بالقوه ی او، مجال ابراز و شکوفایی ندارند. آنها می گویند انسان مذهبی، برای تامین آزادی و تعمیم عدالت اجتماعی همواره منتظر بوده تا نیرویی غیبی، کاری را که خود، مسئول انجام آنست به ثمر برساند."

در زمانی مینویسم که بیشتر از هر زمان دیگری تاریکی و ظلم باعث شده تا انسانها منکر وجود خدا شوند و بنویسند اگر خدایی بود امروز دیگر باید کاری می کرد. اما فراموش نکنید که در بینش تمام ادیان و اساطیر هم این ما انسان فانی هستیم که اگر نباشیم نه زئوس پیروز می گردد و نه سوشیانس و نه امام زمان و نه عیسی... و همه این داستانها برای اینه که منتظر نباشیم بلکه خود راه را بگشاییم. بنظرم اساطیر یونان جان کلام را بهتر از هرکسی گفتن که خدایان نیز به وجود انسان نیازمند هستند تا خدایی کنند.

به ابتکار یک ایرونی سه شنبه در سرتاسر دنیا روز بغل کردن ایرانی ها نام گذاری شده و کلی آدم توی فیس بوک به این دعوت پیوستند. روز سه شنبه شاید بنظرتون مسخره بیاد اما ما ایرانی ها که در تمام دنیا سایه همدیگر رو با تیر میزنیم باید از اول الفبای باهم بودن، همبستگی و جمعی زندگی کردن را تمرین کنیم. من و تو و همه ایرونی های دیگه نیاز داریم سه شنبه همدیگر را در هر کجای دنیا که هستیم بغل کنیم. ایران زخم خورده ی ما نیاز به این داره که اول من و تو با خودمون با هویتمان آشتی کنیم و وقتی بتونیم همدیگر را بغل کنیم مطمئن باشیم که خود به خود دیوارهای تاریکی فرو میریزه. اگه شروعی برای بلند شدن باشد از خیابون ها شروع نمیشه از قلبهامون شروع میشه. پس هرجا یه ایرونی دیدین بغلش کنید چون انسان اینگونه خدا را بیدار میکند. PLEASE SEND YOUR LOVE

جریان مخالف

2010-11-01T21:54:00.001+03:30

وقتی کار بر روی چیزی را آغاز می کنید، همواره جریان مخالفی در برابر شما وجود خواهد داشت. اگر بتوانید از دشواری های نخستین عبور کنید، آن جریان مخالف تقویت خواهد شد. لازم است بدانید که باید از این امر بهره بگیرید. میل به جلب رضایت تمام مردم دنیا باعث پیشرفت نمی شود؛ نیز نفرت یا بیزاری از کسی که شما را دوست ندارد، شما را پیش نخواهد برد. مطمئن باشید که این نیز بخشی از کار است. از انرژی "جریان مخالف" برای پرورش اراده ی خود استفاده کنید، تا در آنچه می کنید، عمیق تر و جدی تر باشید. پس آنرا بپذیرید.

در همین حال اگر این جریان شما را از راه خود جدا کرد، بخاطر آن است که این راه مناسب شما نیست. در این صورت، تنها دست خداوند می توانسته این جریان مخالف را خلق کرده باشد.

کوئیلو، درد و لذت

2010-10-09T20:13:00.006+03:30

یازده دقیقه نام کتابی متفاوت از پائولو کوئیلوی برزیلی است که در ایران به سختی اجازه انتشار گرفت. آنهایی که کوئیلو را می شناسند به خوبی می دانند که این اثر او از نظر سبک نوشتاری و بیان داستان و پرداختن به مبانی فکری نویسنده، بسیار متفاوت با سایر آثار اوست و خواندن این اثر برای بسیاری از خوانندگان پائولو کوئیلو جذابیت خاصی نداشته است؛ و البته نحوه گفتار تکراری کوئیلو و پرداختن به حواشی و معانی زندگی که تکرار آن در تمام داستانهایش رنگ یکنواختی به خود گرفته، در بی حوصله کردن خوانندگانش بی تاثیر نبوده است.

اما کتاب 11 دقیقه در ایران از آن جهت می تواند مورد توجه قرار گیرد که نویسنده با همان مبانی فکری آشنا برای دوستدارانش به سراغ زندگی و افکار یک روسپی می رود و دفترچه خاطرات او را از آغاز تا هنگام ترک کارش ورق می زند و نه تنها خواننده ایرانی را به موضوع ممنوعه وارد می کند بلکه فلسفه تعدادی از مبانی سکس را نیز تشریح می کند و درصدد توجیه رفتارهای افراد در سکس بر می آید.
کوئیلو در کتاب بریدا نیز یکبار سکس را در درونمایه داستانش برای رسیدن به حقیقت تشریح کرده بود اما اینبار خیلی جدی تر وارد این مقوله می شود.

یکی از مباحث مطرح شده در کتاب "خشونت در سکس" است که موضوع اصلی این نوشتار را تشکیل می دهد:

"... مرد دستان ماریا را لخت با تسمه چرمی روی تخت بسته بود و با ضربات شلاق که جای آن روی بدن باقی نمی ماند، به او دستور فرمانبرداری می داد. ماریا درد می کشید و اجازه داشت هر وقت که اراده کند درخواست پایان بازی را بدهد اما انگار می خواست چیزی را به خودش ثابت کند. او طوری فریاد می کشید که تا به حال نزده بود. درد و لذت با هم بود... مرد بتدریج از فرمان دادن و زدن خسته می شود ... در عین حال ماریا سرشار از نیرو و انرژی بود و وقتی می دید با تحملش باعث شده انرژی مرد به تحلیل رود احساس لذت می کرد.
ماریا نفهمید چند ساعت در هتل بوده... لذتی را احساس می کرد که تا آن لحظه هیچ مردی نتوانسته بود به او ببخشد. نوری در روحش درخشید. انگار به خدا نزدیکتر شده بود. اسم آنرا هنر تسلط یافتن بر بی تعادلی روحی گذاشت..."

پائولو کوئیلو برای توجیه این رفتار اینگون شروع می کند:
آنچه که موجب ایجاد انگیزه می شود، جستجوی لذت نیست بلکه صرفنظر کردن از چیزهایی است که در ظاهر مهم بنظر می رسند. مثلا سرباز برای کشتن دشمن به جبهه نمی رود، بلکه برای کشته شدن بخاطر وطنش می جنگد و یا والدینی که برای خوشحال کردن فرزندانشان از زندگی کردن صرفنظر می کنند ... عشق...

"... وقتی بازی آن دو تمام شد. ماریا نفس نفس می زد و ناگهان گریست. به مرد گفت: با من چه کردی؟مرد پاسخ داد: همان که خودت می خواستی! من تو را مجبور نکردم. می توانستی بگویی بسه، این قدرت و جسارت را خودت به من دادی، هیچ اجبار و تهدیدی در کار نبود. فقط خواسته تو ادامه بازی بود. حتی در همان حالت بردگی تو و اربابی من، قدرتم به اندازه ای بود که به تو احساس آزاد بودن ببخشد ...
دستبند، بند چرمی، پوزه بند ... تحقیر که بسیار بدتر از درد بود. با این وجود انگار مرد راست می گفت... احساس آزاد بودن... آزادی کامل.."

و این نتجه بدست می آید:
" اگر رنج را بدون ترسیدن بپذیرید، جوازی برای رسیدن به آزادی کامل بدست می آورید"

کوئیلو پس از پایان سکس آن دو نفر برای باز کردن بیشتر مطلب، تاریخچه خشونت و لذت را اینگونه در کتابش می آورد:

- مردمان مصر، یونان و پارس می دانستند که اگر انسانی خود را قربانی کند می تواند کشور و مردمش را نجات دهد.
- در چین هنگام نزول بلایای آسمانی امپراتور که نماینده خدا روی زمین بود را شکنجه می دادند.
- بهترین جنگجویان اسپارت در احترام به دیانا الهه بزرگ در سال یکبار شلاق می خوردند و جمعیتی برای تشویق آنان در میدان بزرگ شهر گرد می آمدند و از آنان می خواستند که درد را نجیبانه تحمل کنند.
- در قرن چهارم میلادی عده ای در صومعه اسکندریه به خود شلاق می زدند تتا ثابت کنند بدن در برابر روح ارزشی ندارد.
- سانتا روزا در باغ می دوید تا خارها بدنش را زخمی کنند.
- سان دومینگوس لوریکاتوس معمولا هرشب قبل خواب خود را شلاق می زد.
- البته نویسنده فراموش کرده به سنت عده ای از شیعیان در قمه زنی به هنگام عزاداری نیز اشاره کند.

آنها همگی عقیده داشتند که اگر درد، بدون وحشت پذیرفته شود، می تواند انسانها را به خلسه فرو ببرد. خودآزاری توام با لذت بگونه ای انسانها را تحت تاثیر قرار داد که سرانجام از صومعه ها و مکانهای مذهبی خارج شد و در سراسر دنیا گسترش یافت. در سال 1715 کتابی با عنوان خود شلاق زنی، چگونگی لذت بردن از طریق درد کشیدن را آموزش می داد و اواخر قرن بیستم همانگونه که شاهد بودیم دهها مکان در غرب وجود داشت که مردم برای داشتن سکس و رسیدن به اوج شادمانی به آنجا می رفتند تا رنج ببرند و درد بکشند.

"...آنجا بیرون از اتاق هتل، میلیونها زوج بدون آنکه متوجه باشند هر روز با آزار و اذیت با هم در ارتباط بودند. سادیسم و مازوخیسم ... بر سر کار می روند، برمی گردند، گله می کنند، به همسرانشان حمله می کنند یا مورد هجوم واقع می شوند، احساس حسادت و بیچارگی آزارشان می دهد و ... انگار آزار رساندن به دیگری از اصول زندگی محسوب می شد... "

نویسنده به خوبی درصدد توجیه رفتار سکس همراه با خشونت برمی آید اما در پایان اشاره می کند که اگر موفق به درک این موضوع بشوی که می توان بدون رنج زندگی کرد، گام بزرگی برداشته ای. و بهتر است مثل بقیه آدمها به رنج کشیدن عادت نکنی.

بحث درد و لذت بسیار گسترده تر از این رمان است و بررسی جنبه های روانشناختی و جامعه شناسی آن نیز ساعتها وقت می طلبد اما آنچه که پائولو کوئیلو در کتابش به آن پرداخته قسمتی از بررسی فلسفه این موضوع است که برای خوانندگانش می تواند جالب و آموزنده باشد. پیش از وی نیز میشائیل هاینکه در فیلم معروفش معلم پیانو به این بحث پرداخته بود که در آن نیز بحث سکس و خشونت باز شده بود.

من هنوز میپرستمت !

2010-09-24T20:52:00.001+03:30

"می پرستیدمت ولی یادم می رفت بهت بگم.

لیزا منم یک مرد هستم و خصوصیت مردها همینه که سرنوشتشون را و خواسته های قلبی شان را انکار کنند. آزادی شان را ترجیح می دهند. ولی آزادی بدون قبول تعهد که آزادی نیست. آزادی ِ توخالی، تهی، بی محتوا، آزادی که جرات انتخاب نداره، آزادی متزلزل، آزادی احتیاطی به چه درد می خورد؟

مردها بیشتر در رویای آزادی هستند ولی کمتر به کارش می برند. با دقت توی قفسه نگهش می دارند تا خاک بخوره. آزادی هم خشک میشه و می پوسه و قبل از اونا می میره. مردها واسه خودشون داستان می بافند: یک جور دیگه زندگی می کنند و برای خودشون یک چیز دیگه تعریف می کنند. خود من، وقتی روی زمینم فکر می کنم دریانوردم و وقتی توی دریام دنبال ساخت و ساز تو خشکی هستم. وقتی عاشقم از قید و بند گریزونم، وقتی مزدوجم از وفاداری بی زارم ... لیزا، مردها دوگانه اند، کنار خودم راه می رفتم، قادر نبودم به واقعیت بسنده کنم. قادر نبودم بهت بگم چه قدر دوستت دارم!

اما

لیزا دوستت دارم. بخاطر کارهایی که در حق ما کردی بهت حسودیم میشه. دوستت دارم چون ملایم نیستی چون ایستادی و نشون دادی من اشتباه می کنم. دوستت دارم چون فقط وقتی حاضری باهام عشق بازی کنی که از ته دل بخوای. لیزا، لیزای عزیزم من هنوزم می پرستمت، بدون که دوستت دارم..."

چه میکنه وقتی روی مبل راحتی لم بدهید و با یک گیلاس ملایم در حال شنیدن ترانه های بی نظیر KATIE MELUA درحالیکه ترانه ی What I Miss About You را می خواند، باشید و درهمین حال نوشته های اریک امانوئل اشمیت را از کتاب خرده جنایت های زناشوهری را بخوانید.

لیزا هنوزم دوستت دارم ... دلم برات تنگ شده.

Do you remember Dolly bell?

2010-09-18T18:56:00.002+04:30

دالی بلی را به یاد میاری؟

آن روزهای عجیب را به یاد میاری؟ روزهایی که ایدئولوژی بر تمام ارکان زندگیمان سیطره یافته بود؟ روزهایی که در تاریکی مطلق بسر می بردیم؟ با چه حرفایی سر ما را گرم می کردند و ما در چه جهالتی غرق بودیم.

تازه زندگی ما نمونه بود!! امپریالیسم باید از زندگی های ما درس می گرفت تا می توانست خوشبختی را در آغوش بگیرد. بنیان خانواده عجب مستحکم بود چون ایدئولوژی ما کامل بود. همه چیز را در بر می گرفت. رفقای حزب مرکزی حتی به فکر پر کردن اوقات فراغت ما بودن ...

ولی چه جالب بود، غرب به سوی انحطاط اخلاقی پیش می رفت اما آن روزها ما فرشته بودیم! ایدئولوژی حتی چشم های آنها را بسته بود. همه چیز بد در خارج از این مرزها اتفاق می افتاد و باران رحمت در این سرزمین فقط می بارید. چه روزهایی بود؟ با چه سرعتی پیشرفت می کردیم و اگر این دشمنان غربی می گذاشتند که رفقا چند روزی را بیشتر بر ما حکومت کنند، حتی چهار فصل سال را بهار می کردیم. ما می خواستیم سال را 450 روز بکنیم و تمامش را بهاری؛ آره ما می خواستیم زمین را بهشت کنیم. ما فرزندان کمونیست بودیم. کاش اون روزها تمام نمی شد.

دالی بلی را به یاد میاری؟ من که هرگز فراموش نمی کنم حتی در آن زمان که داشتم او را می سپوختم.ولی انگار او ترتیب ما را داد!!!

"دالی بلی را به یاد میآوری؟" نام اولین فیلم کارگردان بزرگ و صاحب سبک کروات، امیر کاستاریکا است. فیلمساز محبوب من با فیلم های هنری و ویژه ای چون Underground و Black cat & White cat که واقعیات کمونیست و حقایق تلخ سرزمینش را بهتر از هر کتاب و شعر و موسیقی بیان می کند. سرگذشت سرزمین ما نیز با آنچه کاستاریکا می سازد کمی گره خورده و او شاید حرفای نه یک ملت بلکه نوع بشر در جهان سوم را در قالب فیلمهایش قصه می سازد.

"دالی بلی را به یاد میآوری؟" داستان یک پسر دهاتی خانواده کمونیست در یکی از دهکده های بوسنیایی یوگسلاوی سابق است. جایی که کمونیست بیشترین حامی را از میان توده کشاورزان و کارگران بی سواد می تواند داشته باشد. دهکده ای که نمونه کوچکی از آنچه هست که کمونیست بر سر مملکت های دول شرق آورد. نو جوانان تربیت یافته مکتب مارکس از نوجوانان غربی نیز منحط تر هستند. جایی که ایدئولوژی پرده ای شده بر چشم بزرگان تا بر انحطاط اخلاقی خویش نظری نیفکنند. دالی بلی یک فاحشه فراری است که مدتی را در طویله خانه آن پسرک داهاتی می گذراند. پسرک پس از مدتی عاشق این فاحشه فراری می شود اما زمانی که می خواهد کامی عاشقانه از او بگیرد باید او را به صاحبش واگذار کند که بخاطر پول به مردم اجازه می دهد تا به دالی بلی تجاوز کنند. پسرک باید شاهد آنچه که بر عشقش می رود باشد!! و این عشق استعاره ای است از ایدئولوژی کمونیست که عاشقانش باید نظاره گر فاحشه گری او باشند.

پدر خانواده دهاتی یک حزبی دو آتشه است که می خواهد رویای کمونیست را حتی با خود به گور ببرد. او تا آخرین لحظه مرگش هم با این باور می میرد که روزی دنیای کمونیسم او جهان را تسخیر خواهد کرد و بشر را به سوی پیشرفت علمی رهنمون خواهد ساخت. پدر غافل از آفرینش خود و آفریدگار خویش است، غافل از آنکه در بستر مرگ او پیران نماز میت می گذارند و هرچند که او بی اعتقاد می میرد اما پیران تجربه آن دارند که مکتب رفقا نیز از این مرز و بوم رخت خواهد بست و آنچه که می ماند همان سنت های دیرپایشان است.
نام فیلم، تمامی آنهایی را که روزگاری در ممالکی که با ایدئولوژی هدایت می شدند، زندگی می کردند را مخاطب قرار می دهد و می گوید شما نیز آن دوران را به یاد میاورید یا هنوز در بند آن هستید که ایدئولوژی فرصت نیافت تا عالمگیر شود.
اگر به سبک فیلم های هنری مانند فیلم های مخلباف و کیارستمی و بهمن قبادی علاقه مند هستید این فیلم را از دست ندهید.

يك آمار بسيار جالب از ايران

2010-09-15T11:01:00.001+04:30

در دنياي به اين بزرگي، هر كشوري به يك چيزهايي مشهور است و به قولي ركورد يه موضوع خاصي را ميان ساير ملل زده است. حالا اين موضوع مي تواند منفي باشد و يا خيلي هم مثبت. حتي مي تواند بر اثر جبر جغرافيايي و زماني باشد يا بر اساس فرهنگ و سنت آن منطقه از جهان. جالبتر اينكه اين موضوع مي تواند براي من و شما منفي باشد اما در گوشه اي ديگر از دنيا يك فضيلت يا بركت محسوب شود. هيچوقت اون صحنه ي فيلم بابل ساخته ايناريتو را يادم نميره كه پيرزن افغاني براي تسكين درد زن آمريكايي به او كشيدن ترياك را پيشنهاد داد تا با زبان بي زباني كارگردان به ما بگويد چيزي كه در گوشه اي از دنيا خود موجب درد و غم است در گوشه اي ديگر مرهم و بركت است. از اينا بگذريم تا از موضوع اصلي خارج نشيم.

هيچ ميدونيد كشور خودمان ايران در دنيا در چه موضوعاتي رتبه ي اول را دارد؟
خيلي از اونا را مي توانيد همين الان پشت سر هم رديف كنيد. اما بر اساس آمار مستدل و محكم جهاني، در موارد زير ايران به عنوان اولين كشور دنيا محسوب مي شود:

باقدمت ترین کشور جهان،
بزرگترین صادر کننده پسته، زعفران، آلو، خانواده berries و خاویار.
حداکثر دمای ثبت شده سطح زمین (کویر لوت با 70.7 درجه سلسیوس)،
بیشترین تلفات انسانی در کوران برفی (مرگ 4000 نفر در سال 1972)،
بزرگترین واردکننده گندم،
بیشترین فرار مغزها،
بیشترین نسبت زن به مرد در مدارس و مؤسسات آموزش عالی،
بیشترین تعداد زمین لرزه های بزرگ،
دقیق ترین تقویم،
بیشترین مصرف مشتقات تریاک،
بیشترین تعداد تغییر پایتخت،
میزبان بزرگترین جمعیت مهاجر جهان (اکثراً عراق و افغانستان)،
بزرگترین تولید کننده فیروزه،
بزرگترین منابع معدنی روی در جهان،
بزرگترین تولید کننده و صادرکننده فرشهای دست باف

اما آخرين آمار خيلي از تمام اينها جالبتر است، يك ركورد عجيب براي با قدمت ترين كشور جهان با عنوان:

World's fastest growth rate in science and technology, 1000% increase of science & technology output in nine years

يعني ايران ركورد دار سريعترين نرخ رشد علوم و تكنولوژي در جهان است كه طبق آمار 1000 درصد افزايش در مدت 9 سال براي آن ثبت شده است. ركوردي كه به استناد گزارشات دولت انگلستان http://www.berr.gov.uk/files/file27330.pdf و آمار جهاني http://www.science-metrix.com/30years-Paper.pdf در سايت ويكي پديا http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_statistically_superlative_countries ثبت شده است.

حالا فكر مي كنيد اين رشد نجومي علم و تكنولوژي در عرض نه سال در چه برهه اي از تاريخ ايرانزمين ثبت شده است و كدام شاه يا دولتمرد ايراني افتخار ثبت نامش را در كنار اين آمار شگفت انگيز دارد؟

حتما مي گوييد در زمان مصدق، يا در سالهاي اواخر رژيم شاه كه پول نفت حسابي به كشور سرازير شده بود. اما براي خود من هم جالب است كه فهميدم اين نه سال طلايي، درست در سالهاي 1994 تا 2003 ميلادي يعني هشت سال دوران رياست جمهوري آقاي خاتمي در ادامه ي دوران معروف به سازندگي.
كشورهاي صنعتي عضو گروه 8 همواره در صدر اين جدول بوده اند و شاخص هاي مختلفي از جمله تعداد مقالات علمي تدوين شده در مراكز علمي، در اين رتبه تاثير بسزايي داشته اند.

فقط با كمي تامل آيا نمي توان فهميد كه ايرانيها هيچوقت در هيچ برهه ي تاريخي مملكت راضي نبودند؟ هميشه در هر زمان فكر مي كنيم ديگر كسي مثل اميركبير و مصدق و ... نمي آيند و اين كشور هرگز رنگ توسعه و پيشرفت به خود نمي گيرد اما در هر دوره اي به دستاوردهاي غير قابل انكاري رسيديم كه در آن زمان قدرش را ندانستيم . از بس ما ايرانيها تخيلي و زياده خواهيم و هنوز عده اي اعتقاد دارند اگر يكبار در زندگيشون رفتند در سال 1376 به خاتمي راي دادن اشتباه كردن. غافل از اينكه در جواب آنها بايد گفت اصلا يادشون مياد چه وقت كار درست انجام دادند؟

من در پي مقايسه اين دولتمرد و آن دولتمرد و يا اين حكومت و اون رژيم نيستم. حرفم اينه كه به جاي سنگ اندازي و نقدهايي كه سرعت ما را كند ميكند چه ميشه اگه ما ايرانيها با كمي همدلي به اين نتيجه برسيم كه در گذشته زندگي نكنيم و در هر زمان با شاخص ها و مقياس هاي خودش پيش برويم و اينقدر خود را در امور كشورداري و سياسي علامه دهر ندانيم و باور كنيم كه از ميان همانهايي كه بهشان اعتماد هم نداريم آدمهاي بزرگ و ميهن دوست پيدا مي شود كه هرچه در چنته دارد براي آباداني كشورش بكار ببرد.

وقتش رسیده بیشتر بقیه را بغل کنید

2010-09-10T12:26:00.003+04:30

بغل کردن مطمئناً احساس خیلی خوبی به شما می بخشد و شواهد نشان می دهد تاثیرات بسیار خوبی هم بر سلامتی ما دارد. در تحقیقی که در دانشگاه کارولینای شمالی انجام گرفت، محققان دریافتند که بغل کردن هورمون "اکسیتوسین" را افزایش داده و خطر ابتلا به بیماری های قلبی را کاهش می دهد.
درواقع، وقتی زوجین 20 ثانیه همدیگر را بغل می کنند، سطح اکسیتوسین در بدنشان که طی تولد بچه و شیردهی آزاد می شود، بالا می رود. افرادیکه در روابط عاشقانه هستند، بیشترین افزایش اکسیتوسین را دارند.
ضمناً سطح هورمون استرس، کورتیزول، هم در خانم ها همراه با فشارخون پایین آمد. دکتر کارن گورون یکی از محققین این تحقیق می گوید، "هرچه حمایت عاطفی بیشتر باشد، این افزایش میزان اکسیتوسین نیز نیز هم در مرد و هم در زن بیشتر خواهد شد. اما اهمیت اکسیتوسین و اثرات محافظت کننده آن دربرابر بیماریهای قلبی، میتواند برای خانم ها بیشتر باشد."

دکتر کارمین گریفیت، سخنگوی بنیاد قلب بریتانیا، می گوید، "دانشمندان علاقه زیادی به این مسئله نشان می دهند که احساسات مثبت می تواند برای سلامتی مفید باشد. این تحقیق نشان میدهد که ساپرت عاطفی، مثلاً به شکل در آغوش کشیدن های عاشقانه می تواند تاثیرات مثبتی بر سلامت قلب داشته باشد. "
در واقع، در یک تحقیق دیگر که آنهم توسط دکتر گورون انجام شد، به اثبات رسید که بغل کردن و گرفتن دستها، تاثیرات استرس را کاهش می دهد. از دو گروه زوج خواستند که درمورد یک موضوع ناراحت کننده با هم صحبت کنند، اما یک گروه از قبل دست های همدیگر را در دست گرفته بودند و همدیگر را بغل کرده بودند درحالیکه گروه دیگر اینکار را انجام نداده بودند. در این تحقیق مشخص شد که: - افزایش فشارخون در گروهی که هیچ تماسی با هم نداشتند درمقایسه با گروهی که همدیگر را در آغوش گرفته بودند، بیشتر بود.

- ضربان قلب در گروهی که تماسی نداشتند 10 ضربه در دقیقه بود درحالیکه برای گروه دیگر این مقدار 5 ضربه در دقیقه بود.
دکتر گورون پیشنهاد می کند که تماس های گرم و در آغوش کشیدن و گرفتن دست ها قبل از شروع یک روز سخت می تواند شما را در طول روز محافظت کند.
انسانها موجوداتی اجتماعی هستند، همانطور که در تحقیقات مختلف ثابت شده است که آنهایی که در زندگی دوستانی برای خود دارند، و همچنین آنها که ازدواج کرده اند، سالمتر هستند.

فواید:

- حس تنهایی را از بین می برد.
- بر ترس غلبه می کند.
- دریچه احساساتتان را باز می کند.
- اعتماد به نفس را بالا می برد.
- حس نوع دوستی شما را تقویت می کند.
- روند پیر شدن را کندتر می کند.
- اشتها را فرو می نشاند.
- استرس و فشارهای عصبی را کاهش می دهد.
- با بیخوابی مبارزه می کند

(نقاشی ازنیلوفر هویدا، دوست هنرمند و دوست داشتنی ام)

تومار شیخ شرزین

2010-09-06T20:53:00.003+04:30

شرزين پارسي، كتابي با عنوان "شروح الظفر" را مي گشايد و قسمتي از آنرا مي خواند:

(( ... و آن معاندان نابكار خونخوار را به قعر اسفل دركات دوزخ فرستادند...))

استاد: منظور كيست؟

شرزين: ما ايرانيان ! اين كتاب مهم تاريخي در دارالكتاب همايوني مي گويد، تازيان در نهايت نيكخواهي به ما حمله كردند و ما در كمال ناسپاسي از خود دفاع كرديم. آنها با خوش قلبي تمام شهرهاي ما را ويران كردند و ما از شدت بد دلي تسليم نشديم. آنها در كمال دلرحمي ما را قتل عام كردند و ما در نهايت سنگدلي سر زير تيغ نگذاشتيم و دست به دفاع برداشتيم. تا آنجا كه مي گويد آن آن معاندان نابكار خونخوار را به قعر اسفل دركات دوزخ فرستادند. يعني ما !

استاد: اگر من فقط ناظر سلطان ايران بودم اين سخنان بهاي زندگيت بود !

شرزين: هزاران كس مي دانستند جنگ بر سر عقيده نيست، بر سر زور و زن و زر است.

* * *

تومار شيخ شرزين نمايشنامه اي جان سوز از استاد بهرام بيضايي است. همچون نمايشنامه ي شب هزار و يكم، قصه اي است دردناك و ميهن پرستانه درباره ستم و جهل اعراب بر اين ديار پاك. فريادي است تاريخي از دل آنان كه به تحريف كافر خوانده شدند و تراژدي امروز و فرداي فرزندان همان سرزميني است كه سالها به زير چكمه خليفه سر فرود آورده است.

شيخ شرزين دبير ديوان سلطان غزنوي است، سلطان ايراني كه پس از حمله اعراب مسلمان گشته و در داعيه دين و فقه كاسه اي داغ تر از آش است. شيخ نمايان و دين بازان بر اريكه قدرت، مهر زنديق بر افكار مي زنند و كتاب ها مي سوزانند؛ تو گويي كه فرستادگان خدايند و وكيل مذهب آخر. به جلاد مي آموزند كه نام خدا بياور و بعد سرها قطع كن و چشم ها را نابينا ساز. به سلطان مي گويند كه دگر انديشان دشمنان خدايند و پيامبر او. بر روي منابر بر رعايا مي خوانند كه قرآن و دين آن است كه ما مي گوييم. به حكمي دندان حق گويان را در دهان خرد مي كنند، زنان را فريبكار و مستحق شيطان مي دانند، سواد را محكوم به اسارت دين مي سازند و جوانان را سر خورده به نام دين ارشاد مي كنند و هياهو كنان حلاج ها بر دار مي كنند.

شرزين پارسي را به جرم ستودن عقل در برابر اراده ي الهي به دادگاه شرع مي برند و افكارش را منكوب مي سازند.

شرزين: يكصد و سيزده لغت در قبح انديشه ي نو يافته ام چون طاغي و باغي و مبدع و ملحد و كافر و زنديق و امثالش، و حتي يكي نيافتم در ستايش سخن نو !

داستان بهرام بيضايي اگرچه هيچگاه فيلم نشد و كتابش را در محاق توقيف بردند و دهانش را بستند اما هنوز مي توان دارنامه ي بيضايي را در پستو ها يافت. بخوانيد و درش تامل كنيد و نخنديد كه مي گويد:

(( دنيا به دست اوباش است و نيكان به گناه لياقت مي ميرند، تو را خدا به دنيا مي آورد ولي كرنش به اوباش زنده نگه مي دارد.))

در تنگ از آندره ژید

2010-09-01T14:07:00.003+04:30

Comme je n’aime jamais les chansons française et aussi les films français je préfère de écrire en concernant de la littérature de française. Mais maintenant je ne peux pas écrire en française parce que c’est très difficile pour moi, et pour vous aussi… ca veut dire vous ne pouvez rien comprendre
" Je commence avec mon écrivain bien-aimé " André Gide 1869- 1951
Voila un petit Marceau de son écrit, a vous de juger

_ پس برای نامزد شدن منتظر چه هستید؟ چرا با هم نامزد نمی شوید؟

_ چرا باید نامزد شویم؟ مگر دانستن این نکته بس نیست که ما بی آنکه مردم خبر داشته باشند مال یکدیگر هستیم و مال یکدیگر خواهیم بود؟ اگر همه ی زندگی ام را در اختیار او بگذارم باز هم به نظر تو بهتر آن خواهد بود که عشقم را مقید به قول و قرار کنم؟ من اهل این کار نیستم. قول و قرار به نظر من اهانتی به عشق خواهد بود.من جز در صورتی که به او مظنون باشم آرزوی نامزد شدن نخواهم داشت...من هرگز به او سوء ظن نخواهم داشت(!!)

کتاب درٍ تنگ (la porte étroite ) نوشته ی آندره ژید

بیگانه و گناه

2010-08-27T19:09:00.003+04:30

دروغ گفتن فقط گفتن آن چیزی نیست که وجود ندارد.
افزون اینکه، بیش از آنچه که هست، بگوییم و وقتی به حس آدمی ربط پیدا می کند، گفتن بیش از آنچه حس می شود، است. این کاری است که هر روز، همه ی ما در جهت آسان تر کردن زندگی، می کنیم.

آلبر کامو نویسنده ی صاحب سبک فرانسوی در کتاب بیگانه اش، قهرمانی می آفریند که آنقدر با دنیای ما متفاوت است که ناخودآگاه بیگانه می خوانیمش. مورسو، بیگانه ی کامو برخلاف آنطور که نشان می دهد، نمی خواهد زندگی را آسان کند. او همان چیزی را می گوید که هست. او نمی خواهد بر حس هایش نقاب بزند و بدین ترتیب بصورت منزجر کننده و یکنواختی راست می گوید.
دنیای مورسو سرشار از دنیای هر روز ماست. دنیایی که ما می خواهیم پر هیجان تر و مطلوب ترش توصیف کنیم. برای بیان این کیفیت دست به دامان دروغ هایی می زنیم که خودمان از قبل باورش کردیم. یک دنیای پر رمز و راز و دیدنی.

حس گناه نیز از همین کیفیت نگاه ما به زندگی نشات می گیرد. چیزی را که گناه می دانیم ناشی از بزرگ کردن بیش از حد آنچه که هست می باشد. گناه یک دروغ ما به خودمان است. البته نباید فراموش کرد که اینگونه نگاه به گناه می تواند پایه های یک زندگی اجتماعی را به لرزه درآورد اما فارغ از تاثیرات تعاریف فلسفی بر قراردادهای اجتماعی می توان مقوله ی گناه را به عنوان یک دروغ خودساخته ی انسانی مورد بررسی قرار داد.

فراموش نکنیم که بنیان اصول اعتقادی مسیحیت بر پذیرش ابتدایی این بحث است که ما به عنوان یک انسان فطرتا گناهکار می باشیم. برای بحث در رابطه با اصول دیگر مسیحیت، ابتدا باید این گزاره را تائید کنید تا بتوان از مذهب حرف به میان آورد. یعنی یک مبلغ مسیحی برای اثبات حقانیت مسیح در درجه اول نیاز به این همفکری و تائید شما دارد که شما در ابتدا خود را مانند سایر ابناء بشر در مقابل آفریدگار گناهکار بدانید وگرنه حرف زدن از آن فداکاری تاریخی بر روی صلیب برای شما بی معنا خواهد بود.
حال در همین فلسفه ی مسیحیت و برداشت متفکران مسیحی، گناه تا قبل از هبوط آدم از عدن معنایی برای انسان نداشته است. صحنه ای را به یاد بیاورید که آدم و حوا بعد از خوردن آن میوه ی ممنوعه به برهنگی خود آگاه می شوند و از شرم با برگ درختان خود را می پوشانند. بنظر من زیباترین استعارات بشری در این داستان نهفته است و ما را بیش از آنکه بخواهد به شنیدن قصه ای خیالی دعوت کند به دریافت مفاهیم بسیار عمیق تری می خواند.

آلبر کامو در کتاب بیگانه ی خویش، مفهوم گناه را بدین شیوه بیان می کند که قهرمان داستانش پس از ارتکاب قتل خود را گناهکار نمی داند و با بیان داستان، خواننده را نیز همفکر با خود می کند که مورسو یک گناهکار نیست. گناه فقط قراردادی تعریف شده میان ابنای بشر است که هیچ ربطی به فطرت و وجدان ندارد. بدین گونه مورسو تا آخرین لحظه حاضر نمی شود قبل از مرگ پای صحبت هیچ کشیشی بنشیند.

امروز در گفتمان جدید پست مدرن مسیحیت به مثابه نماینده ی ادیان دیگر، تعریفی که از گناه ارائه می دهد انطباق بیشتری با فلسفه ی قراردادی بودن گناه دارد و آنرا مانند یک کیفر الهی بیان می کند که تا قبل از هبوط نیز تعریف مبحث گناه مورد تائید خداوند نیز نبوده است.
بدین ترتیب با مطالعه سیر فکری غرب می توانیم از حرکت هم راستای تجربیات بشری و دین در تاریخ بشر آگاه شویم. سیر تکاملی و وحدت آفرین میان عقل و مذهب که مدتهاست شرق را نیز به حرکت در آن راستا دعوت کرده است. اما براستی نه برداشت های تکمیل تر از آثار نویسندگان برجسته تمامی دارد و نه برداشت های پلورالیزه شده از دین.

اوج محبت

2010-08-16T18:59:00.003+04:30

گومر در کتاب مقدس زن هوشع نبی بوده است. که او را با سه فرزند رها می کند و با مرد دیگری ازدواج می کند و پس از آن تا مدتی همچون زن بدکاره زندگی می کند تا اینکه خداوند این فرمان تکان دهنده را به هوشع می دهد:

" برو و دوباره محبت کن و محبتت را به همسرت نشان بده، اگرچه معشوقه دیگری است و مانند زنی زناکار زندگی می کند. او را محبت کن همچنان که خداوند بنده هایش را محبت میکند، اگرچه آنان نزد خدایان دیگر باز می گردند"

عشق شیرین

2010-08-12T12:25:00.004+04:30

بگفتا عشق شيرين برتو چون است؟
بگفت از جان شيرينم فزون است.
بگفتا دل زمهرش كي كني پاك
بگفت آنگه كه باشم خفته در خاك
بگفتا گر خرامي در سرايش
بگفت اندازم اين سر زير پايش
بگفتا گر بخواهد آنچه داري
بگفت اين از خدا خواهم به زاري
بگفت از عشق كارت سخت زار است
بگفت از عاشقي خوشتر چه كار است
بگفت از دل جدا كن عشق شيرين
بگفتا چون زيم بي جان شيرين

وقتي خسرو پرويز، از فرهاد به اصرار مي خواهد كه شيرين را فراموش كند و آتش عشقش را خاموش سازد. فرهاد چنين جوابهايي مي دهد. شايد شيرين هم پيش خود فكر مي كرد كه فرهاد از عشق او صرفنظر كند و حداقل قبول كند كه وقتي شاه ايران، شيرين را مي خواهد، فرهاد هم بايد يواش يواش كوتاه بيايد.

خيلي ها هستند كه فكر مي كنند ميشه راحت فراموش كرد، راحت دل كند و در عرض يك هفته سراغ سوژه اي ديگر رفت.

دوستي مي گفت، دل بستن مثل انداختن سنگ ريزه اي در وسط اقيانوس مي باشد اما دل كندن پيدا كردن همون سنگريزه در همان اقيانوس است.
روزگار عجيبي است مي گويند عشق هاي امروز كه قابل مقايسه با عشق هاي شيرين و فرهاد، ليلي و مجنون، وامق و عذرا و ... نيست. آن عشق ها را اساطيري مي كنند در حاليكه ذات عشق و انسان تغيير نيافتني است، روشها تغيير كرده اما احساسات آدمها كه تغيير پيدا نمي كند.

خلاصه اين روزها در دنياي شلوغ و پر دردسر امروز هم نميشه گفت دل زمهرش كي كني پاك؟
خوش بحال اونايي كه رسم دل كندن را بلدند. فكر مي كنم اونا وقتي مي خواهن دل بكنن ميرن ته اقيانوس و هر سنگريزه اي را كه پيدا ميكنن با خودشون بر ميدارن و ميگن بيا من پيداش كردم. باور كنيد اونا هم خودشون گول مي زنند.

بگفت از دل جدا كن عشق شيرين
بگفتا چون زيم بي جان شيرين

(مرسی از همه ی دوستانی که تولدم را تبریک گفتن. مرسی از خدا که بازم امشب قراره آسمون جهان را ستاره بارون کنه. مرسی از کسی که دوستش دارم زنگ زد و بعد از مدتها دوری تولدم را تبریک گفت)

بیدار شو! اینجا فرشته ها خوابند!

2010-08-07T20:31:00.006+04:30

امتحان می کنیم ... یک ... دو ..... سه....

اشکالات فنی- تصویر موجود نیست!

2010-07-31T20:40:00.002+04:30

من نمیدونم چرا مدتیه نمیشه هیچ تصویری را بارگذاری کرد توی وبلاگ... دیگه دارم از دست بلاگ اسپات عصبانی میشم. درست وقتی که عادت میکنی مرتب بنویسی باید یه چیزی پیدا بشه که حالت رو بگیره. دوست داشتم براتون از عشق و احساس و لذت بنویسم اما هیچ یک بی تصویر نمی توانند از درون آدمی حرف بزنند.

شرمنده ی تمام خوانندگان عزیزم هستم. کمی باید تلاش کنم مشکلات فنی برطرف بشه. البته اگه کسی راه حلش را میدانست خوشحال میشم کمک کنه.

راستی این روزها اگه وبلاگ نمی خونید بهتره مجله ی مهرنامه و کتاب نماد گمشده ی دن براون را یه نگاهی بندازید. اینقدر مطلب داره که ازشون لذت ببرید. درضمن از لطف همه دوستانی که پیام میگذارند متشکرم. حدیثای نازنین تولدم را درست یادته... شب ستاره بارون یعنی 21 مرداد میشه. از تبریک متشکرم. جودی نازنین از اعتماد به نفسی هم که همیشه بهم دادی سپاسگزارم.

روزهای شادی را واسه ی همه دوستان عزیزم در این دنیای مجازی و غیر مجازی آرزو می کنم.

به زودی بر می گردم

زین پس دگر هرچه تو میگویی، همان

2010-07-19T21:18:00.004+04:30

وقتی که خوابی نیمه شب ترا نگاه می کنم

زیبائیت را با بهار، گاه اشتباه می کنم

از شرم سر انگشت من پیشانیت تر می شود

عطر تنت می پیچد و دنیا معطر می شود

گیسوت تابی می خورد و می لغزد از بازوی تو

از شانه جاری می شود چون آبشاری موی تو

چون برگ گل در بسترم می گسترانی بوی خود

من را نوازش می کنی بر مهربان زانوی خود

آسیمه می خیزم ز خواب، تو نیستی اما دگر

ای عشق من، بی من کجا، تنها نرو، من را ببر

من بی تو می میرم، نرو، من بی تو می میرم، بمان

با من بمان، زین پس دگر هرچه تو می گویی، همان

در خواب آخر، عشق من در برگ گل پیچیدمت

می خوابم ای زیباترین، در خواب شاید دیدمت

پهلوانان پوشالی و جامعه ی بی قانون ما

2010-07-07T21:47:00.004+04:30

در فيلم "طهران، تهران" يكي از نقش هاي متعلق به نسل قديم به بازيگر جوان مي گويد: انتظامات اين شهر روزي بدست پهلوانان و عياران بوده است. گوينده ستايشگرانه توضيح مي دهد كه در آن زمان زندگي مي كرديم و امنيت داشتيم.

محمد صنعتي استاد دانشگاه تهران در نقد قلدري مينويسد، پهلوانان و عياران در جامعه اي تكريم ميشوند كه قانون براي پيشگيري از تجاوز به حقوق ديگران وجود نداشته باشد. مردم بدنبال ناجي و زوروي اجتماعي دست به ستايش الگوهاي داش آكل و قيصر و طوقي ميزنند.

از آنجائيكه در ايران همواره خودكامگي و قلدري حاكم بوده است و حاكمان بدين گونه جامعه ي خود را اداره مي كردند، جامعه با اين تصور تاريخي رشد كرده است كه اولين گزينه براي حل مشكلاتش خشونت و گردن كلفتي است. همين تصور براي توده هاي مردم تبديل به الگو ميشود و زبان روزمره مردم از حالت محاوره اي به لهجه هاي لاتي تغيير شكل مي دهد و به دنبال آن شعبان بي مخ ها ظهور مي كنند. اين است دنياي پهلوانان.

بهرام بيضايي درنمايشنامه اي با عنوان "جنگنامه ي غلامان" همين مسئله را زير سئوال ميبرد. پهلواني ببرازخان نام، خواهرش را بدون كسب رضايت دختركه دل در گرو جواني گمنام دارد، براي پهلواني ديگر بنام شيرباش خان درنظر مي گيرد. خواهر ببراز خان بدين سبب از خانه ميگريزد و ننگ مخالفت دختر با تصميم پهلوانان، مردان نامي را بر آن ميدارد تا اين به اصطلاح ننگ را با ريختن خون دشمن و يافتن دخترك و جوان براي قرباني كردنشان، پاك كنند. دختر و جوان گمنام بدنبال هم در نقش غلامان سياه دو پهلوان باهم در صحنه قرار ميگيرند و ديدگاه پهلوانان را به چالش ميكشند.

بيضايي خيلي ساده نشان مي دهد كه دنياي ساختگي ما از پهلوانان يك دنياي بي قانون و عقب مانده و پوشالي است كه در آن همه چيز بايد به مذاق قدرتمندان خوش بيايد.

پهلوانان بنام غيرت و مردانگي، زن را ضعيفه اي بيش نميبينند و براي عشق ارزشي به اندازه ي خون آدمها هم قائل نيستند. اينان همان عياراني هستند كه در افسانه ها و داستانهايمان بر آنها ميباليم و به جاي قانون دوست داريم در پناه آنان زندگي كنيم.

خشونت و قلدري جزو قوانين نانوشته ي عرفي ايرانيان شده است و اين شايد ناشي از برتري زندگي غريزي و اهميتي باشد كه براي احساس و دل قائليم و ميل چنداني به خردورزي و خردپذيري و انديشيدن و واقع بيني نداشتيم.

مکتب زوریخ و درخت کاج

2010-07-01T20:46:00.002+04:30

بسیاری از مردم به مکتب زوریخ در روانشناسی خرده می گیرند زیرا بنیانگذار آن یعنی کارل یونگ هیچگاه عناصر روانی در افراد را بصورت منظم و دسته بندی شده ارایه نکرده است. یونگ تاثیر یک رویداد مشابه را در عنصر روانی تمام انسانها یکسان نمی بیند و یک نسخه برای یک دسته از بیماری های روانی نمی پیچد. حتی او در باز کردن و تحلیل خوابها از علایم مشخص برای تمام افراد استفاده نمی کند؛ در یک خواب بسته به شخصیت خواب بیننده نماد کبوتر می تواند اشاره به یک چیز بکند و در خواب شخصی دیگر همین کبوتر معنایی دیگر داشته باشد. بنابراین یونگ بر این باور است که هرچند بسیاری از مسائل انسانی مشابهند اما هرگز یکسان نیستند. همه درختان کاج شبیه یکدیگرند، اما هیچکدام عین دیگری نیست.

با مطالعه آثار یونگ به این نتیجه می رسیم که هیچ انسانی نمی تواند در هیچ شرایطی خویشتن خویش را ر مقام مقایسه با فرد دیگری بگذارد. هرکدام از ما به شیوه ای منحصر بفرد انکشاف می یابیم و بنابراین حتی نیم نگاهی به انکشاف دیگران هم کاملا بیهوده است. انسان بجای اینکه فکر کند چکار "باید" بکند، یا مردم عموما چکار می کنند، یا اینکه معمولا چه اتفاقی می افتد، آگاهانه به توانایی ناخودآگاه گردن نهد. تنها باید گوش فرا دهیم تا بفهمیم تمامیت درونی مان یعنی "خود" در هرلحظه و و ضع خاص از ما چه می خواهد.

تخم درخت کاج در نهان، تمامیت درخت را دارا می باشد. اما هر تخم در لحظه ای معین و در محلی خاص به زمین می افتد و گرچه پاره ای عوامل مانند کیفیت خاک، شیب و موقعیت تخم نسبت به نور در آن دخالت می کنند، اما شکل نهان کاج در تمامی این شرایط با اجتناب از سنگ ها و کشیده شدن بسوی خورشید، سرانجام آشکار می شود و رشد آغاز می گردد. بدین سان یک درخت کاج با به تحقق رساندن تمامیت خود آرام آرام بوجود می آید و وارد قلمروی واقعیت می گردد.

رفتار ما باید همانند آن درخت کاج باشد یعنی وقتی به سنگ برخورد می کنیم به خشم نمی آید و برای گذار از موانع به تفکر نمی نشیند، بلکه کورمال به چپ و راست می رود تا راه بهتر را بیابد و سراشیبی را می پیماید تا اگر مناسب نبود جهت وارونه را در پیش گیرد. در همین فرآیند است که باید پیوسته چیزی را جستجو کنیم و بیابیم که برای هیچ کس دیگر شناخته شده نیست.

ختم کلام اینکه اشتباه نکردن هنر نیست. مقایسه خودمان با دیگران گناهی است در قبال "خود" یکتا و بی نظیرمان که هرگز با "خود" دیگران یکی نبوده و نخواهد بود. اینکه تغییر نکنیم و همیشه روی خط مستقیم سیر کنیم دور از هدف فرآیند فردیت انسان هاست و اینکه هرکس راهی دارد که فقط خودش می تواند آنرا طی کند.

شاید با دانستن این موضوعات در مکتب روانشناسی زوریخ بهتر بتوانیم با خودمان کنار بیاییم و به انکشاف خویشتن نائل آئیم.

احساسات شیرین

2010-06-25T14:15:00.002+04:30

آندره گُرز از بنیانگزاران مبادی فکری حزب سیاسی سبزها که از دوستان نزدیک«ژان پل ساتر» به شمار می‌رفت، 22 سپتامبر سال ۲۰۰۷ به همراه همسرش در محل سکونت‌شان در روستای «وزنان» در شرق پاریس با تزریق سم خودکشی کردند

آن‌ها در نامه‌های متعددی که خطاب به مقامات و دوستان و آشنایان خود نوشته و میزی در خانه قرار داده بودند، دلیل خودکشی‌ خود را بیماری لاعلاجي (دورین)، همسر بریتانیایی الاصل «گرز» عنوان کردند

اما با انتشار این خبر، نامه‌ای که «گرز» حدود یک سال قبل خطاب به همسرش نوشته و سرشار از احساسات و علاقه او به همسرش و در عین حال نشان دهنده یاس و درماندگی آن‌ها در مواجهه با این بیماری بود، به یکی از پرفروش‌ترین آثار ادبی فرانسه تبدیل شد.

گرز، در بخشی از این نامه خطاب به همسری که نزدیک به 60 سال با او زندگی کرده بود، می نویسد:

تازه 82 ساله شده ای قدت شش سانتی‌متر کوتاهتر شده و فقط 45 کیلوگرم وزن داری؛ اما با این وجود هنوز زیبایی، با وقاری، و دوست داشتنی

...
اکنون 58 سال است که با هم زندگی می‌کنیم و احساس می‌کنم از همیشه بیش‌تر دوستت دارم.

هرگاه حسی از تهی بودن درون فضای سینه‌ام را می‌خورد ٬ تنها وجود تو این خلاء را پر می‌کند.

همین اواخر بود که دوباره عاشقت شدم. هنوز هم وقتی به من نزدیک میشوی ،احساس میکنم چیزی درونم فرو میریزد

به اعتقاد کسانی که آن دو را می‌شناختند «دورین» در حقیقت کسی بود که گرز را از اوج ایده‌آل گرایی به زمین می‌کشاند و رنگی از واقعیت‌گرایی به کارهای او می‌داد.

ژن خیانت به همسر ‌در مردان کشف شد

2010-06-22T22:45:00.003+04:30

دیروز درخبرگزاری ها آمده بود:

" محققان سوئدی با انجام پژوهشی روی مقوله ازدواج موفق به کشف ژن تقلب یا خیانت به همسر در مردان شده‌اند.
این پژوهش نشان داد: اگر مردان فاقد یک نوع ژن خاص در مغزشان باشند، شوهران وفاداری خواهند بود و عاشق همسرشان باقی خواهند ماند.

این ژن که روی بیش از هزار زوج آزمایش شده در واقع فعالیت هورمونی موسوم به «واسوپرسین» را تنظیم می‌کند."

از این خبر میتوان نتیجه گرفت:

1- مردها فقط بخاطر اون ژن مسخره ممکنه خیانت کنند و چیز دیگری باعث خیانت آنها نمیشود.

2- محققان سوئدی گویی به صداقت خانمها آنقدر اطمینان داشتند که این آزمایش را فقط برای مردان انجام دادند. یا شاید هم این محققین همشون خانم بودند.

3- با پیشرفت علم دیگه هر بهونه ای از زنان مبنی بر اینکه مرتیکه وقتی ازم خواستگاری کرد اینجوری نبود سلب میشود و خانم ها به جای دقت به چیزهای دیگه میتونن یه آزمایشگاه برن تا دیگه پس فردا پشیمون از بودن با فلان آقا نشوند.

4- کسی که باباش دو تا زن داشته بی شک خودش هم کرم خواهد داشت.

5- اگه بتونید اون ژن لعنتی را بسوزانید مطمئنا یک شوهر وفادار خواهید داشت.

6- اگه آقایی چنین ژنی نداشت اما بعدها خیانت کرد نتیجه می گیریم بهش تهمت میزنن!

7- آقا اصلا کسی که خیانت میکنه دست خودش نیست، واسپورسینش داره فعالیت میکنه...بهش قرص بدید خوب میشه.

8- توجه داشته باشید خانمها؛ که همه این ژن را ندارند اینقدر همه مردها را با یه چوب نرونید!!

جنگ ناهمگون

2010-06-19T21:43:00.004+04:30

آندرو ماک در سال 1975 مقاله ای تحت عنوان "چرا کشورهای بزرگ در جنگ های کوچک ناکام می مانند" در آرمریکا منتشر کرد که برای اولین بار از مفهوم جنگ های نامتقارن درادبیات نظامی – استراتژیک استفاده کرد. تحلیل وی با اقبال چندانی در آن سالها مواجه نشد ولی در اواخر دهه 1990 دیدگاه های وی مورد توجه قرار گرفت و پس از سال 2004 ارتش آمریکا توجه دقیق تری به جنگ نامتقارن نشان داد.

Asymmetric Warfare که واژه جنگ ناهمگون نیز در فارسی برای آن پیشنهاد شده همان جنگ نامتقارن است. مطابق تعاریف، مفهوم جنگ نامتقارن برای زمانی است که یک نیروی ضعیف در برابر نیروی قوی قرار می گیرد. در این حالت نیروی ضعیف، از نقاط قوت نیروی قوی دوری کرده و توجهش را معظوف به نقاط ضعف و آسیب پذیر دشمن می کند. با اینکه این مفهوم در دهه ی 90 میلادی مطرح شد اما در تاریخ جنگ ها همواره تاکتیک های جنگ نامتقارن وجود داشته است مثلا در شاهنامه وقتی رستم در برابر اسفندیار قرار میگیرد دست به همین تاکتیک زده و چشم اسفندیار را هدف میگیرد.

برای روشن تر شدن باید اشاره به نمونه ای از مبارزه قوی و ضعیف، هرچند خارج از رقابت های نظامی، کرد. محمدعلی کلی چند سالی از رقابت های بوکس دور مانده بود و پس از مدتی طولانی به تلاش برای بازپس گرفتن عنوان قهرمانی خود پرداخت و در نهایت قرار شد در 30اکتبر 1974 با قهرمان جهان، جورج فورمن، به مبارزه بپردازد. فورمن از هر نظر نسبت به کلی برتری داشت، خواه از نظر قد و قامت یا فیزیک بدنی، فورمن اکثر رقبای خود را در 3 راند ناک اوت کرده بود. در تصور کسی نمی گنجید که محمدعلی کلی بتواند بیش از سه راند در برابر فورمن مقاومت کند. در روز موعود دو مشت زن در کینشازا پایتخت کنگو روی رینگ رفتند. کلی از راند دوم مسابقه در گوشه رینگ حالت تدافعی گرفت و با گارد بسته به مقاومت پرداخت. مشت های فورمن هیچ راهی به شکم و صورت کلی نمی یافت. کلی دائم رجزخوانی میکرد و فورمن را به زدن ضربات بیشتر تشویق میکرد. این وضع تا 5 راند ادامه یافت تا آثار خستگی درچهره فورمن هویدا شد. ازاین پس تا راند هشتم این محمدعلی بود که از حالت تدافعی خارج شد و صورت و شکم فورمن را آماج ضربات خود قرار میداد. فورمن در راند هشتم نقش بر زمین شد.

پیروزی کلی بر فورمن نشان میدهد که اگر تنها قدرت عامل پیروزی در جنگ باشد، ضعیف تقریبا هیچگاه نمیتواند بر قوی پیروز شود. اما تاریخ نشان داده که گهگاه ضعیف نیز پیروز بوده است. آندرومک بر این باور است که منافع نسبی بازیگران است که موفقیت یا ناکامی آنها را در جنگ های نامتقارن رقم میزند. بر اساس این منطق بازیگران قوی تر میل و منافع کمتری برای پیروزی دارند. زیرا بقای آنها در خطر نیست. در مقابل بازیگران ضعیف منافع بیشتری در پیروزی جستجو می کنند زیرا تنها پیروزی است که بقای آنها را تضمین می کند.

در فاصله سالهای 1800 تا 1849 قدرتهای بزرگ در 2/88 درصد جنگهای نامتقارن پیروز بوده اند و تنها 8/11 درصد از پیروزی ها نصیب طرفهای ضعیف شده است. در سالهای 1850 تا 1900 حدود 5/79 درصد سهم قوی تر ها و 5/20 درصد از آن ضعیف ها بوده است. در سالهای 1900 تا 1950 در 1/65 درصد جنگ های نامتقارن قدرتمندان پیروز و ضعیف ها در 9/34 درصد و بالاخره در سالهای 1950 تا 1998 قدرتهای برتر تنها در 45 درصد اینگونه جنگ ها موفق بوده اند درحالیکه 55 درصد پیروزی ها نصیب ضعیف تر ها شده است.

روند فوق نشان می دهد که با پیشرفت علم استراتژیک و کشف تاکتیک های جنگ نامتقارن دیگر کسی در میدان جنگ ضعیف نخواهد بود.

از همه اینها میخواستم این نتیجه را بگیرم که بازیهای جام جهانی بین تیمهای پر امیدی چون اسپانیا و انگلستان و تیمهای بسیار معمولی مانند سوئیس و الجزایر، روند عجیب نتایج فوتبال را در آفریقای جنوبی کامل کرد. شاید چندشب پیش هم اگر بازی برزیل و تیم ضعیف کره شمالی چندی دیگر ادامه میافت، کره شمالی موفق به زدن گل تساوی نیز میشد. توقف فرانسه در برابر اروگوئه، ایتالیا در برابر پاراگوئه، کامرون در برابر ژاپن نیز در همین راستاست. در نگاه اول این تحلیل به ذهن متبادر میشود که تیم های ضعیف در جام وجود ندارند و همه قدرتها با هم برابرند اما با مطالعه روند روبه رشد تفکرات استراتژیک در حوزه رقابتهای جنگی، ورزشی و ... متوجه خواهیم شد که تاکتیک های جنگ نامتقارن اینبار از حوزه نظامیون وارد ورزش نیز شده است و مربیان بزرگی چون اوتمار هیتسفیلد با علم به این موضوع، قدرتمندانه دل به بازیکنان بسیار معمولی خود در زمین بازی ها میبندند.

جام جهانی امسال بنظر من نقطه عطفی در رقابتها و تاکتیک های استراتژیک می باشد که بیش از هرچیز ما را به بازبینی حرکتهای اجتماعی فرا می خواند.

مباحث مربوط به جنگ های نامتقارن برگرفته از مجله ی وزین مهرنامه، شماره خرداد ماه می باشد.

منجی آسمانی

2010-06-10T21:49:00.002+04:30

احمد پورنجاتی یکی از چهره های اصلاح طلبان درباره مرگ اینچنین می نویسد:

اگر هنوز موسوليني زنده بود، اگر فرشته "مرگ" ژنرال فرانكو را در آغوش نمي‌گرفت، مردم ايتاليا و اسپانيا، ‏چه مي‌كردند جز اداي عذر و شرمساري از اينكه در ايتاليا يا اسپانيا به دنيا آمده‌اند؟! آيا "فرشته مرگ" را شايسته ‏نيست كه "قهرمان آزادي" بدانيم؟ به گواهي تاريخ، "مرگ" در برهه‌هاي بسيار حساس و سرنوشت‌ساز همچون ‏يك "منجي آسماني" به گونه‌اي رازآلود اما با قدرتي حيرت‌‌انگيز، اسباب دگرگوني تقدير تاريخي يك ملت را فراهم ‏ساخته است.

‏
هر چند كه "مرگ" تنها به سراغ مستبدان و ضدمردمان نرفته و نمي‌رود، اما بي‌ترديد شيريني و سرمستي حاصل ‏از "مرگ" يك ديكتاتور بسيار روح‌افزاتر و ماندگارتر و دگرگون‌كننده‌تر از تلخي حاصل از "مرگ" يك انسان ‏شريف است كه بر ذائقه تاريخي ملت‌ها اثر مي‌گذارد و گاه سرنوشت آنها را يكسره دگرگون مي‌كند.‏

بارون درخت نشین

2010-06-02T19:52:00.003+04:30

چگونه می توان هم از مردم گریخت و هم از نزدیک با ایشان، و برایشان زندگی کرد؟ چگونه می توان هم به زندگی آدمیان و قراردادهای دیرینه ی آن پشت پا زد و هم برای آنان، و به کمک خودشان، زندگی نو و نظم نوینی را جستجو کرد؟

بارون کوزیمو روندو به این پرسش ها پاسخ می دهد. پاسخی نه با وعظ و نظریه پردازی که با خود زندگی اش، با شیوه ی زیستنش می آموزد که برای آدم همه چیز شدنی است؛ تنها به این شرط که بخواهد و بهای آنرا بپردازد.
کوزیمو قهرمان رمانی است به نام بارون درخت نشین، شاهکار بی مثال ایتالو کالوینو، که اخیرا نامش در لیست 10 شخص محبوب ادبیات جهان در کنار نامهایی چون شازده کوچولو، هری پاتر و هولدن قهرمان داستان ناتور دشت اثر دیوید سلینجر آمده است.
کوزیمو کودکی بود که بخاطر فرار از تنبیه پدرش به روی درخت می رود و دیگر هرگز به زمین نمی آید، هرچند که پدرش ماجرای تنبیه را فراموش می کند اما کوزیمو برای آنکه کم نیاورد، حرفی از دهانش می پرد که تا آخر عمر به عنوان یک تعهد از او مردی عجیب می سازد؛ او می گوید:
"دیگر هرگز پایش را به زمین نخواهد گذاشت."

ایتالو کالوینو به مانند یک روانشناس و جامعه شناس زبردست چنان مراحل زندگی و احساسات کوزیمو را به تصویر می کشد که خواننده را غرق در شخصیت عجیب و محبوب کوزیمو می کند. او همچنین استادانه در طول داستان، حوادث سیاسی-اجتماعی آن روزگار مانند دادگاههای انگیزاسیون، انقلاب فرانسه و تشکیل انجمن های سری فراماسونری را از دیدگاه یک انسان درخت نشین تحلیل می کند.

بارون روندو از سنت های کهنه و قیدهای بی چون و چرای اجتماعی می گریزد و شیوه ای از زیستن را برای خود بر میگزیند که دیگر هیچ همانندگی با زندگی مردمان ندارد. آنچه کوزیمو را به سرکشی وا می دارد، دلزدگی از نظم کهنه ی اجتماعی و نیاز پرشور به دگرگون کردن آن، و پی افکندن نظم تازه ای است که کردار آدمیان، و رابطه شان را با خودشان و طبیعت، درست و بسامان می کند.

مهمترین درس زندگی کوزیمو همین است که هرآنچه در کتاب مطرح می شود با زندگی عملی و شدنی آدمها رابطه ی مستقیم دارد. بارون روندو به هیچ انگیزه ای در بیرون از میدان بینش و توانایی انسان کاری ندارد و به همین دلیل همه آنچه می کند و در نگاه اول شگرف و حتی افسانه ای می نماید، در نهایت واقعی است و با تجربه سازگاری دارد. از این رو، همانگونه که برادر بارون در پاسخ ولتر می گوید، دوری گرفتن او از زمین برای نزدیکتر شدن به آسمان نیست، برای این است که زمین را بهتر ببیند.

داستان کوزیمو بر بالای درخت به گونه ای آغاز می شود که در ابتدا او را دیوانه می پنداشتند اما زمان ثابت می کند که او از همه عاقل تر، با وفاتر، با سوادتر و اجتماعی تر از مردم زمان خویش است و پس از مرگ پدرش نیز به لقب بارون نیز نائل می آید.
کوزیمو بر بالای درختان از آدمها نمی گریزد اما آنها را از روی درختان می بیند و برعکس حس اجتماعی بودن در وی آنچنان برانگیخته می شود که همه مردم به وی احترام می گذارند و از او یاد می گیرند. کوزیمو بر بالای درختان بیشتر با مردم است تا برادرش در کاخ اشراف زادگی خویش!

او بر بالای درختان به بلوغ فکری می رسد و با اندیشه های خود دنیا را زودتر از ولتر و روسو و ... روشن و متغیر می بیند. او زودتر از انقلابیون فرانسه قانون اساسی بر پایه دموکراسی، حقوق بشر و جانداران زنده (!) می نویسد و در دیدار با ناپلئون بناپارت، حسد وی را برمی انگیزد که ناپلئون می گوید:
"اگر ناپلئون نبودم، دلم می خواست کوزیمو باشم!"

تو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی

2010-05-29T18:53:00.003+04:30

نه مرادم نه مریدم
نه پیامم نه کلامم
نه سلامم نه علیکم
نه سپیدم نه سیاهم
نه چنانم که تو گویی
نه چنینم که تو خوانی
و نه آنگونه که گفتند و شنیدی
نه سمائم نه زمینم
نه به زنجیر کسی بسته‌ام و بردۀ دینم
نه سرابم
نه برای دل تنهایی تو جام شرابم
نه گرفتار و اسیرم
نه حقیرم
نه فرستادۀ پیرم
نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم
نه جهنم نه بهشتم
چُنین است سرشتم
این سخن را من از امروز نه گفتم، نه نوشتم
بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم....
گر به این نقطه رسیدی
به تو سر بسته و در پرده بگویــم
تا کســی نشنـود این راز گهــربـار جـهان را
آنچـه گفتند و سُرودنـد تو آنـی
خودِ تو جان جهانی
گر نهانـی و عیانـی
تـو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی
تو ندانی که خود آن نقطۀ عشقی
تو خود اسرار نهانی
تو خود باغ بهشتی
تو بخود آمده از فلسفۀ چون و چرایی
به تو سوگند
که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی در همه افلاک بزرگی
نه که جُزئی
نه که چون آب در اندام سَبوئی

(مولانا)

طاهره قره العین و زنان دیار ما (قسمت سوم)

2010-05-27T18:22:00.001+04:30

آری، طاهره ، فرزند يك روحانی شيعه، اولين زنی است كه در ايران قرن نوزده كشف حجاب كرد، از خانواده اش كه همچنان به قيود كهنه و ارتجاعی پايبند بود و او را نيز به حفظ همان سنتها فرا می خواند، بريد و راه خويش يافت، بر خلاف رسوم آن دوران با مردان به گفتگو و بحث نشست، صيغه و تعدد زوجات را عملی غير انسانی شمرد، در بحث و جدل ، بسياری از مخالفين را به موافقين نظرات خويش بدل ساخت، از دانشی كم نظير برخوردار بود. زنی كه در دوران تسلط شديد علمای شيعه بر دستگاه حاكميت ، در خيابانها مورد آزار قرار گرفت و سنگباران شد، از شهری به شهر ديگر تبعيد شد، اما لحظه ای از مبارزه برای آزادی ، عدالت و رهايی خواهران ايرانی اش دست بر نداشت. يكی از واپسين جملات او به كلانتر تهران كه در خانه اش زندانی بود، اين بود:

“ می توانيد بزودی، هر گاه كه اراده كرديد ، مرا به قتل برسانيد. اما جلوی پيشرفت و مبارزه ی زنان برای آزادی را كه روزگارش بزودی خواهد رسيد، نمی توانيد بگيريد.“

حدود نيم قرن پس از مرگ قرة العين ، بانويي بنام بي بي خانم وزيراف نخستين آموزشگاه دخترانه را در ايران بنيان گذاشته بود كه از همان روز با مخالفت شديد سيد علي شوشتري و شيخ فضل الله نوري قرار گرفت . سيد علي بعنوان اعتراض در آستانه ي حضرت عبدالعظيم متحصن شد و دو روحاني در تكفيرنامه اي كه دانه اي يكشاهي به فروش مي رفت و حتي بازار سياه پيدا كرد، نوشتند كه واي بحال مملكتي كه در آن مدرسه ي دخترانه تشكيل شود! به تحريك و فتواي ايندو، مخالفتها شدت گرفت. خانم وزير اف به وزير معارف شكايت برد و پاسخ گرفت كه : “بخاطر مدرسه ي دخترانه ي شما مي خواهند مملكتي را به آشوب بكشند. صلاح در اين است كه مدرسه را تعطيل كنيد.“ بي بي خانم غمگين و آزرده روح مدرسه را بست و يكسال بعد ، پس از به توب بسته شدن مجلس شوراي ملي، دوباره تقاضاي گشايش مدرسه نمود كه اينبار با اين شرط كه فقط دختران خردسال (4 تا 6 ساله) را بپذيرد، با تقاضاي او موافقت شد! همچنين از او خواسته شد واژه ي “دوشيزه“ را كه “شهوت انگيز“ است از نام مدرسه حذف كند.

در سال 1284 شمسي ، تاج السطنه، يكي از دختران ناصرالين شاه كه زني بسيار آزاد انديش بود ، موقعيت زن ايراني را اينگونه شرح مي دهد:
“ زنان حقوق طلب اروپا، نظري هم به گوشه ي ايران افكنيد و ببينيد در خانه هايي كه ديوارهايش از سه تا پنج ذرع ارتفاع دارد. مخلوقاتي سر و دست شكسته، بعضي با رنگهاي زرد و پريده، برخي گرسنه، برخي برهنه، قسمتي در تمام شبانه روز منتظر و گريه كننده در زنجير اسارت بسر برند. زندگي زنان ايران يا به رنگ سياه است يا سفيد. يا پرده ي سياه تن كنند و به هيكل موحش عزا در آيند يا كفن هاي سفيد پوشند و از دنيا رخت بر بندند. من يكي از اين زنهاي بدبخت هستم و آن كفن سفيد را ترجيح به اين هيكل موحش مي دهم. زيرا در مقابل اين زندگاني تاريك، مرگ روز سفيد ماست...“.

تاج السلطنه و افتخار السلطنه، دختران ناصر الدين شاه، افسر السلطنه ، شمس الملوك جواهر كلام، خانم دكتر ايوب، افنديه خانم، ميسيز جردن ، نواب سميعي، صديقه دولت آبادي، منيره خانم وگروهي ديگر در همان سالها “انجمن آزادي زنان“ را تشكيل دادند. آنها جلسات خود را از ترس تكفير ملايان بطور محرمانه تشكيل مي دادند، اما چندي نگذشت كه راز آنها بر ملا شد و عده اي از علما بهمراه همراهان قشري و متعصب خود از بازار تهران بسمت محل انجمن حركت كردند. جواني ارمني كه متوجه قضيه شده بود با دوچرخه خود را به اين بانوان رساند و آنها را از ماجرا با خبر كرد و آنها توانستند بموقع از محل فرار كنند.

طاهره قره العین یکی از زنان بزرگ تاریخ (قسمت دوم)

2010-05-23T21:31:00.003+04:30

كنت دوگبينو می نويسد:
“... اصحاب كه 82 تن بودند چند روز قبل ميان باغ تخت آراستند و آنرا با قاليچه های رنگارنگ مزين نمودند . در اين هنگام طاهره با لباسی فاخر وارد باغ شد و بی حجاب بالای تخت رفت و چهار زانو نشست تا سخنرانی كند كه همهمه بين حاضران افتاد. چند تن بلند شده رفتند، عده ای اعتراض كنان سر به زير عباده بردند تا چشمانشان با ديدن روی و موی طاهره كه او را مقدس می دانستند به گناه آلوده نشود و يك تن به نام خالق از شدت تاثر گلوی خود را بريد...“

چند روز بعد قره العين با يارانش راهی مازندران شد. در ميان راه قشريون به آنها حمله كردند وبا پرتاب سنگ بسويشان آنها را مورد آزار قرار دادند. همچنين در مازندران به تحريك علما چند تن از ياران قره العين به قتل رسيدند، در نتيجه درگيريها شدت يافت كه تعداد زيادی كشته بر جای گذاشت. پس از اين واقعه حكم جلب طاهره صادر شد، اما او به اطراف نور به خانه ی دوستانش پناه برد و مدت دو سال در آنجا مخفيانه زندگی كرد و در اين مدت شعر و رساله می نوشت. پس از دو سال محل زندگی طاهره كشف شد و ماموران دولت ناصر الدين شاه او را دستگير كرده، اموالش را به غارت بردند و وی را به منزل محمود خان ، كلانتر تهران بردند و منتظر رسيدن دستور از جانب وی شدند. طاهره به مدت سه سال تا اگوست 1852 يعنی 1231 شمسی در حبس بود و آنطور كه گفته اند از قطعات چوب قلم ساخته و با آب سبزيجات می نوشته و به بيرون می فرستاده است. همچنين گفته شده كه رابط او همسر محمود خان بوده است كه به طاهره علاقه ی وافری پيدا كرده بود. اصولا در زندگينامه ی طاهره بارها و بارها پيش آمده كه زنان و همسران مخالفين و موافقينش به ياری وی شتافته اند و بسيار برای او احترام قائل بوده اند. گفته می شود كه ناصر الدين شاه به طاهره علاقمند بوده و پس از تعريف از زيبايی و اشعار وی به او گفته است: “... زنی مثل شما شايستگی قصر سلطنتی را دارد، در حضور علما تبری كنيد و دست از پيروی باب برداريد و آزاد شويد. آقايان علما از شما سوال بيشتری نمی كنند، هر طور خودتان مايليد بيان كنيد...“. قره العين نپذيرفته و او را دوباره به زندان بردند.

در همانسال به ناصرالدين شاه سوء قصد شد كه در پی آن هفت تن از بابيان كه بعنوان ضارب شناخته شدند، به قتل رسيدند. پس از اين حادثه سراسر ايران نا آرام شد و پس از آن برای طاهره قره العين با وجود اينكه هيچ ارتباطی با آن سوء قصد نداشت، از سوی ملا علی كنی و ملا محمد اندرمانی ، فتوای قتل صادر شد. آمده است كلانتر تهران به او مژده داده كه قرار است نزد وزیر برود و ابراز پشيمانی كند تا آزاد شود، اما طاهره پاسخ داده كه از فردای خود آگاه است و می داند كه كشته خواهد شد. طاهره فردای آنروز، بهترين لباس خود را پوشيده و زيباترين زيورآلات خويش را بر گردن آويخته است. مامورين، طاهره را مخفيانه، بطوريكه بابيان متوجه نشوند به بيابان بردند و با دستمال خفه كرده به چاه انداختند.

در روايتها آمده است كه به كسی كه قرار بوده طاهره را بكشد ، گفته اند ، او زنی است كافر كه مومنين را از طريقه اسلام بر می گرداند. او را با دستمال خفه كن. اما او پس از ديدن و شنيدن اين جمله از طاهره كه : “ای جوان حيف است كه دست تو به آدمكشی آلوده شود“ ، از اين كار خودداری كرده و سر انجام يكی ديگر از ماموران ، طاهره را در حاليكه 35 سال بيشتر نداشت ، به قتل رساند.
از آن پس بسياری از آنها كه كه روشنگر و روشنفكر و ترقی جو بودند ، به فتوای علما تحت عنوان “ بابی“ به فجيع ترين شكل به قتل رسیدند.

ادامه دارد

طاهره قره العین یکی از زنان بزرگ تاریخ (قسمت اول)

2010-05-21T17:19:00.001+04:30

.... سارا برنارد ستاره تئاتر از كاتوله منده (نمايشنامه نويس فرانسوی) خواسته بود نمايشنامه ای درباره ی طاهره بنويسد تا او نقش وی را بازی كند و چون منده تعلل كرد نزد من آمد و تقاضای اطلاعات كرد. طاهره يك شاعر جوان و مبارز ايرانی بود، همانند ژاندارك، هلوآز قرون وسطی و هايپات در دوره ی افلاطون. طاهره در تاريكترين عصر عليه نابرابريهای اجتماعی و مشكلات زنان قد علم كرد و هر كس كلامش می شنيد عرفان می يافت. نقاب از چهره برداشت و بی حجاب در جمع اصحاب كه همگی از علمای عصر خود بودند حاضر شد كه در توان هيچ بانويی نبود. اگر قرار بود در عالم زنان بانويی به پيامبری معبوث گردد طاهره قائم و مهدی بود...“(ژول بوآ ، اسلام شناس فرانسوی)

“ ... بذری كه طاهره در سرزمين اسلامی افشاند بتدريج رو به سر سبزی است و حاصلش يكی دو قرن بعد معلوم می شود. افتخار اين بانوی بزرگوار ايرانی در آنست كه دفتر اصلاحات اجتماعی اول بار بدست او باز شد...“(دكتر چين ، روحانی انگليسی)

“... در عالم مسيحيت زنانی بودند كه دوش به دوش مردان دست به كارهای بزرگ زدند و قره العين به تنهايی در جهان اسلام...“
( ژرور آژان، عضو فرهنگستان فرانسه در اواخر قرن نوزده)

“... حسن جمال، تنزيه و تقديس، شجاعت و شهامت شاعر محبوب ايران طاهره قره العين را تكريم بسيار قائلم كه در نهايت شجاعت و جانبازی، مشعل دار آزادی زنان گرديد. شهادت طاهره يكی از محزون ترين وقايع تاريخ معاصر است....“( لرد كرزن ، نويسنده ی انگليسی)

“... در ايران تا مدتها زنان و مادران به دختران خود می گفتند، اگر می خواهی مثل طاهره شوی، بايد درس بخوانی. طاهره نمادی از كمال و جمال بود...“ (دكتر لوول جانسون، محقق آفريقای جنوبی)

بررسی شخصيت طاهره قره العين از چند جهت حائز اهميت است. اول آنكه او در دورانی كه زنان در پستوی خانه يا در پشت پرده های حرمسرا محبوس بودند ، دورانی كه زن ايرانی با درد و رنج و كابوس “هوو“ پيچيده در چادر و روبنده ، بدور از هر گونه امكان حضور در اجتماع در آتش خرافات و حسد و جادو جنبل می سوخت، بعنوان يكی از اولين سرآمدان رفرم دينی و اولين مبشر آزادی زن ، با شجاعتی كم نظير پا به ميدان مبارزه گذاشت. دوم اينكه وی حتی زندگی خصوصی رسوم و سنتهای تربيتی زنان را به چالش كشيده بود و نه فرزندی مطيع بود و نه همسری فرمانبردار، بلكه با اعتماد به نفسی عجيب در راهی كه درست می پنداشت قدم گذاشت . سوم ، دانش و توانايی كم نظير او در سخن وری و مباحثه و منطق گرايی است. چهارم ، اهميت حضور اوست بعنوان يك شاعر توانا و آگاه.

از آنجا كه تمام اسناد مربوط به تاريخ دقيق تولد وی توسط قشريون دربار و دين از ميان رفته است ، تاريخ تولد او را به حدس 1817 ميلادی ( دوران سلطنت محمد شاه و ناصر الدين شاه) گفته اند. طاهره در زادگاهش، شهر قزوين، در مكتب خانه ی خصوصی كه پدرش (حاج ملا صالح) خاص دختران خانواده درست كرده بود، علوم اسلامی را فرا گرفت و بدليل استعداد و هوش سرشارش ، حتی از برادر خود “عبدالوهاب“ كه امكانات تحصيلی بيشتری داشت، پيشی گرفت.

مسيو نيكلا ( اسلام شناس فرانسوی) در كتاب “باب“ (1905، پاريس) نوشته است كه طاهره در سيزده سالگی ، از پشت پرده به سوالات علما پاسخ می گفته و تسلط و تفاسير او از قرآن باعث حيرت برخی و خشم برخی ديگر می شده است.

قابل توجه اينكه در آن زمان تنها معدودی از اشراف و روحانيون دختران خود را تنها برا فراگيری قرآن به تحصيل می گماردند و اكثر خانواده ها با سوادآموزی دختران مخالف بودند.

طاهره نه تنها به تعدد زوجات بشدت اعتراض داشت، بلكه با حجاب نيز مخالف بود و در ميدانهای شهر به نطق و ابراز عقيده می پرداخت . شهامت او خانواده اش را نيز به وحشت انداخته بود ، بطوريكه از او می خواستند تا ملايمتر رفتار كند، اما طاهره راه خود رفت و تا پايان نيز بدان وفادار ماند.
طاهره در سيزده سالگی به اصرار پدر به همسری پسر عموی خود ملا محمد در آمد و از او صاحب سه فرزند شد. همسر طاهره از ملايان قشری بود و با گرايش طاهره به مكتب شيخ احمد احسائی (بنيانگذار مكتب شيخيه كه علمای شيعه با آن شديدا مخالف بودند و آن را تبليغ كفر می دانستند) كه از رفرمسيتهای دينی بود، شديدا مخالفت می ورزيد. سرانجام طاهره از شوهرش جدا شد و بهمراه سه فرزندش به خانه ی پدری بازگشت.

طاهره در بيست و شش سالگی بهمراه خواهرش عازم كربلا شد تا با سيد كاظم رشتی كه از علمای پيرو مكتب شيخ احسائی بود ملاقات كند . او سيد كاظم رشتی را از نزديك نديده بود ، اما با او مكاتبات فراوانی از راه دور داشت و همو بود كه به طاهره لقب “قره العين“ ( نور دو چشم) را داد. سيد كاظم ده روز پيش از ورود طاهره به كربلا از دنيا رفت و اين ملاقات انجام نشد. طاهره بسيار غمگين بود و قصد بازگشت به ايران داشت ، اما به خواهش همسر سيد كاظم در كربلا ماند و بعنوان جانشين سيد كاظم به تدريس فقه (از پشت پرده) پرداخت. طاهره از سوی پنج مريد سيد كاظم “نقطه علم الهيه“ خوانده شد كه مقامی در حد اولياء دين است

كنت دو گوبينو (سياستمدار ، محقق و وزير مختار فرانسه در ايران) در كتاب “مذاهب و فلسفه در آسيای ميانه“ نوشته است: “ ... می خواستم بدانم چه انگيزه ای موجب استقبال مردم از طاهره و سخنرانی های وی بوده است. از چند نفر كه سخنرانی های او را شنيده بودند، سوال كردم. می گفتند، سخنانش بقدری نافذ بود كه در شنونده تاثير می كرد. با آنكه علم بسيار داشت، ساده سخن می گفت بطوريكه برای همه قابل درك بود. اول رو به مردها می كرد و اشاره به زنها و می گفت، اينها خواهران شما هستند در خانه يكديگر ، چطور می توانيد بر خواهران خود و يكديگر ظلم و ستم روا داريد و گاهی اشك از چشمانش سرازير می شد كه همه به گريه می افتادند...“

حضوری که نادیده گرفته شد ...

2010-05-19T22:15:00.004+04:30

مطالبی که در چند قسمت برای شما می نویسم درباره تاریخچه جنبش آزادیخوهانه زنان در ایران است٬ امیدوارم با خواندن آن اطلاع دقیقی از زنان تاریخ ایران بدست آورید و شیوه ی فکر بسیاری از ما عوض شود:

يافتن رد پای زنان در كشوری كه تاريخ نگاری از ديد و نگاهی كاملا مردانه صورت گرفته است، كاريست بس دشوار. فرهنگ ما همچنان و كماكان فرهنگ شفاهی است و آنچه مكتوب است ، بندرت از دخالت علايق شخصی، فكری و گروهی اين يا آن گروه بر حذر مانده است. پيشداوری ، تعصب و اصراربر اثبات درستی درك ايدئولوژيك و طرح سياسی خود از طريق تحريف تاريخ ، نگفتن همه ی واقعيتها، حذف كردن اين يا آن بخش ، محكوم كردن يا پذيرفتن تام، حكم صادر كردن در مورد وقايع تاريخی ، بدون در نظر گرفتن اوضاع سياسی و اجتماعی خاص هر دوره و مسلما نتيجه گيريهايی كه بجای روشن كردن ابهامات بر آنها افزوده است، باعث شده كه در بسياری از زمينه ها با كلاف سردرگمی روبرو شويم كه باز كردن آن كاريست گاه ناممكن. هر گروه بر اساس درك ايدئولوژيك امروز خود، قضاوت تاريخی می كند و روايتی از تاريخ بدست می دهد كه با روايت گروه ديگر صد و هشتاد درجه فرق دارد. اشتباه نشود، منظور من نفی حق داشتن نظرات و ديدگاههای گوناگون نيست، بلكه اشاره بدين نكته است كه مثل هر كشور متمدن ديگر ، برای قضاوت كردن و شناخت ، نياز به يك حداقل های مورد توافق و منصفانه در مورد روند وقايع تاريخی سرزمينمان داريم .

من در اينجا قصد ندارم تلاشهای ستايش برانگيز آن تعداد محدود از محققين و تاريخ پژوهان ايرانی را كه دريچه ای يا روزنه ای گشوده اند ، نفی كنم ، بلكه قصدم بيشتر جلب توجه به آن انبوه كسانی است كه چه مذهبی و چه غير مذهبی، تحت تاثير يك نگرش غير تعقلی و تنها برای اثبات حقانيت آيین و ايدئولوژی خويش ، همان دريچه ها و روزنه ها را نيز بسته اند. آنها كه تاريخ نگاری را به عرصه ی نبرد جبهه ی “حق“ عليه “باطل“ بدل كرده اند و در اين عرصه خويش را يكسره “حق“ و ديگری را يكسره “باطل“ ترسيم كرده اند و يا بدتر از آن ، وقايع بسيار مهم تاريخی را از قلم انداخته يا كم اهميت جلوه داده و يا هر آنچه با افكارشان ناهمخوان بوده است، ساخته و پرداخته ی “اجنبی“ خوانده اند...

ما تنها از طريق آشنايی با عملكردهای تاريخيمان می توانيم با هويت امروزی و سرنوشت فردايمان ارتباط ايجاد كنيم.

آنچه به نقش زنان مربوط می شود ، يكی از اين عرصه هاست. زنان امروز ما بعنوان آن نيروی پيشرو در حركت ايران بسوی مدرنيته، امروز بيش از هر زمان بدنبال جستجوی آن بخشهای گمشده و حذف شده ی هويت اجتماعی و سياسی خويشند. آنها می دانند كه حركت امروزشان از زمان تولد آنها بوجود نيامده ، بلكه تداوم حركتها و تلاشهای زنانی است كه در ايجاد اين روند نقش مهمی ايفا كرده اند. اين زنان كه بودند، چگونه می انديشيدند و در آن دوران كه زن ايرانی در محبس خانه بود و در خيابان با چادر و روبنده و در ركاب مرد قدم می گذاشت ، چه می كردند .

ماركسيستها اين زنان “بورژوا“ را از آنجا كه منافع “طبقه ی كارگر “ را دنبال نمی كردند، بی اهميت قلمداد كردند، مذهبيها به اقتضای نوع نگاهشان ، الگوی “فاطمه“ را برگزيدند و اين زنان را “بی بندو بار“. “درباری“ و فاسد خواندند و تاريخ نگارانی كه به هيچيك از اين دو جرگه وابسته نبودند، اصلا آنها را نديدند و “مردان بزرگ تاريخ“ را ارج نهادند.

قصه ی از کابل

2010-05-15T22:01:00.002+04:30

مرد پولداري در کابل، در نزديکي مسجد قلعه فتح الله رستوراني ساخت که در آن موسيقي و رقص بود و به مشتريان مشروب هم سرويس مي دادند.

ملاي مسجد هر روز موعظه مي کرد و در پايان موعظه اش دعا مي کرد تا خداوند صاحب رستوران را به قهر و غضب خود گرفتار کند و بلاي آسماني را بر اين رستوران که اخلاق مردم را فاسد مي سازد، وارد کند.

يک ماه از فعاليت رستوران نگذشته بود که رعد و برق و توفان شديد شد و يگانه جايي که خسارت ديد، همين رستوران بود که ديگر به خاکستر تبديل گرديد.

ملاي مسجد روز بعد با غرور و افتخار نخست حمد خدا را بجا آورد و بعد خراب شدن آن خانه فساد را به مردم تبريک گفت و اضافه کرد: اگر مومن از ته دل از خداوند چيزي بخواهد، از درگاه خدا نااميد نمي شود.

اما خوشحالي مومنان و ملاي مسجد ديری نپائید. صاحب رستوران به محکمه شکايت کرد و از ملاي مسجد تاوان خسارت خواست.ملا و مومنان البته چنين ادعايي را نپذيرفتند.

قاضي هر دو طرف را به محکمه خواست و بعد از اين که سخنان دو جانب دعوا را شنيد، گلو صاف کرد و گفت:

نمي دانم چه حکمي بکنم. من هر دو طرف را شنيدم. از يک سو ملا و مومناني قرار دارند که به تاثير دعا و ثنا باور ندارند از سوي ديگر مرد مي فروشي که به تاثير دعا باور دارد.

همه میرغضبیم!

2010-05-10T23:02:00.000+04:30

گریه نکن برادر، اشک مریز، به فرمان من و تو آنها مردند...
خیلی ها هنوز نمی دانند به کدامین گناه؟ خیلی ها هنوز گرفتار روزمرگی خودشان هستند. خیلی ها به فکر برنامه سفر تعطیلات خود هستند. خیلی ها نا امیدند و خیلی ها فقط میشنوند و فحش ها نثار تاریخ می کنند.

گریه نکن خواهر، اشک مریز، طناب را به اجازه ی ما بر گردنشان نهادند...
فقط یک روز یا شاید نهایت یک هفته خبرش تو را آشفته سازد اما خوب میدانی که این نیز بگذرد. اصلا چه کسی گفته که من و تو با آنها متفاوتیم. خدا وکیلی اگر تو قاضی بودی، اگر تو رئیس بودی، اگر تو وکیل بودی، حکم دیگر میدادی یا برای دو روز زندگی در مقامی که داری دل و دینت را چوب حراج میزدی؟

گریه نکن مادر، اشک مریز، امروز فرزند دیگری بود فردا شاید چرخ گردون قرعه به نام تو بزند...
فراموش کنیم چه کسی مقصر است، فراموش کنیم بد کیست و خوب چه کسی.. بیا اصلاح را از خود شروع کنیم، اصلاح از تو و من شروع می شود. نه از بالا نه به دیکته و نه با کشته و فریاد.

تا بییشتر اشک نریخته ایم بیا تاریخ را بخوانیم.
میرزا آقا خان کرمانی که خدایش رحمت کند، از پیشگامان نهضت بیدارگری ایرانیان که در سال 1314 هجری در حضور محمدعلی شاه در تبریز، سرش را بریدند و در پوستش کاه کردند، می نویسد:

"کمتر کسی از اهالی ایران است که میرغضبی نداند یا ستم و تعدی نتواند و ظلم و بی انصافی نپرورد. تمام سکنه ی این دیار از طبقه حکما و حکام و وزرا گرفته تا حمال و بقال همه ستمگر و بی مروت، همه خونخوار و بی مرحمت، همه فریاد دارند که چرا ما میرغضب باشی نیستیم..."

زن الهه ی آفرینش

2010-05-06T21:09:00.004+04:30

چندی پیش در محفلی دوستانه بحث بر تفاوتهای زن و مرد بالا گرفت. عده ای در این میان با اشاره به ادیان مختلف بر تفاوتهای میان مرد و زن اشاره می کردند. عده ای هم متوسل به یافته های آزمایشگاهی در علم پزشکی می شدند. من هم مثابه یک طرفدار حقوق از دست رفته زنان در این بحث شرکت داشتم. تا اینکه یکی از دوستان مرد مسئله ای را مطرح کرد که باعث شد رشته کلام بدست من بیفتد و موضوعی را مطرح کنم که همه مشتاق به شنیدن آن بودند.

آن دوست نظریه روانشناسی فروید، پدرعلم روانشناسی نوین را در مورد زنان و عقده ادیپ مطرح ساخت. بر اساس نظریات فروید که مدتهای مدیدی کلیه بحث ها و دروس روانشناسی بر اساس آن نظریات بنا گذاشته شده بود، همه عقده های زن در آرزوی داشتن آلت تناسلی مردانه خلاصه میشد! فروید اعتقاد داشت که زن از بدو تولد و حتی در دورانی که بدن کوچک خود را در مقایسه با بدن پسران کشف می کند، متوجه کمبود آلت مردانه در خود می شود، چیزی که اورا پایینتر از مردان قرار داده است. تمام زندگی زن صرف این می شود که به نوعی این کمبود را در ضمیر ناخودآگاه خویش برطرف سازد.

آرزوی او برای داشتن آلت مردانه ناشی از این آرزوست که وابسته مردان نباشد و در فعالیتهای خود محدودیتی نداشته باشد و مورد بی توجهی و فراموشی قرار نگیرد. آلت تناسلی مردان برای زن نماد استقلال می باشد!!

فروید حتی گرایش زنان به آویزها و جواهرات و آرایش های زنانه ناشی از همین عقده کمبود می داند و در این راه مقام زنان را در فرودست مردان می نشاند و پای بر اختلاف جنسی آنها می فشارد و اینکه مرد برای حفظ روان زنش باید توانایی جنسی خوبی داشته باشد تا او را از نظر جنسی ارضاء کند.

از اینجا بود که من با تکیه بر تئوری های جدید روانشناسی اریک فروم وارد بحث شدم:

مدتهاست که نظریات فروید در محافل آکادمیک مورد شک و تردید قرار گرفته اند. نگرش یک سویه فروید، ناشی از ذهنیت مردسالاری و شرایط عصری است که او در آن می زیست. اما امروز طرفداران تئوری های اریک فروم بر این باورند که تاریخ و فلسفه اثبات می کند که دقیقا مرد در جایگاهی است که نسبت به زن حسادت می کند و احساس کمبود در خود می کند! زن می تواند بچه بزاید اما مرد نمی تواند.

اگر به دوره های اولیه تاریخ بشری توجه کنیم، یعنی آنگاه که زندگی اساسا وابسته به خلاقیت های طبیعی بود و نه فن آوری، این واقعیت کاملا آشکار بود که تنها زن ، خاک و دیگر جانداران ماده چنان امکانی را در اختیار داشتند. اگر مساله طبیعی بدن به تنهایی مطرح باشد، مرد موجودی کاملا عقیم و خنثی است و می توان در فرهنگی که تاکید بر خلاقیت های طبیعی است مرد را زیر دست و پایینتر از زن دانست. مرد بخاطر امکانی که زن در اختیار داشته و خود او فاقد آن است، زن را می ستوده، متملق او بوده و به او حسادت می کرده است.

تاریخ نیز نشان می دهد اندیشه های دینی مردان بر پایه ستایش خدای مادر به عنوان نماد تولید طبیعی استوار بوده است. ذکر یک مثال کفایت می کند:

اسطوره آفرینش بابلی ها چنین آغاز می شود که نخست خدای مادر "تیامات" بر جهان حکمفرمایی می کرد. پسرانش بر علیه او شورش کردند. آنها بدنبال رهبری قدرتمند بودند تا با مادر قدرتمند آنها پنجه در افکند. سرانجام "مردوک" را برگزیدند که مذکر بود. اما پیش از توافق از او خواستند تا در آزمونی خود را بیازماید. آزمون چه بود؟ جامه ای را برای او آوردند و او می بایست با خواندن وردی آنرا از هم بدرد و پس از آن با وردی دیگر آنرا باز بسازد. رهبر برگزیده با واژه ای آنرا پاره کرد و با واژه ای دیگر آنرا باز ساخت. رهبری او تائید شد و خدای مادر شکست خورد و خدای پدر از کالبد او آسمان و زمین را ساخت و آفرینش آغاز شد!!

مفهوم این آزمون چیست؟ اگر خدای مرد بخواهد با قدرت خدای زن برابری و مقابله کند، باید دارای کیفیتی باشد که بر خدای زن پیشی گیرد و از او سر شود (یعنی قدرت تولید و آفرینش). این آزمون برای اثبات آن بود که او افزون بر قدرت مردانه تخریب دارای نیروی آفرینش نیز هست. او نخست جامه را ویران کرده و سپس باز میسازد. اما برخلاف زن که با زهدان و بصورت طبیعی تولید می کند، مرد این کار را با واژگان انجام می دهد. بدین ترتیب بارآوری طبیعی جایش را به جادوی اندیشه و فرآیند سخن می دهد.

در انجیل و قرآن نیز آفرینش با جادوی خداوند در آفریدن کلمه آغاز می شود. هردو خدای مذکر هستند و با واژگان آفرینش را آغاز می کنند!

هنوز در گوشه و کنارهایی از ضمیر مرد حسادتهایی پیرامون توان زادآوری زن و ناتوانی خود در این زمینه وجود دارد. او نسبت به این ظرفیت زن حسود است و از آن ترس دارد. در جایی از شخصیت او یک نیاز مستمر برای جبران این کمبود گوشزد می شود.

اما در پایان اینگونه نتیجه گرفتم که تفاوتهای جنسی زن ومرد چونان لعاب شخصیت مرد و زن میانگین است. اگر بر زنان بتازیم به مردان نیز باید تاخت. اما چه خوب اگر یاد بگیریم هر دو نت لازم برای آهنگ زیبای زندگی و آفرینش هستند و شخصیت هریک از دیگری منزلت می یابد. پس عشق را قدر بدانیم که باعث پیوند میان من و اوست.

سر بقای سه هزار ساله ی ایران

2010-05-03T22:17:00.001+04:30

بارها در گوشمان خواندند كه از ميان قرن ها جنگ و تجاوز و ظلم، ايراني ها استوار در تاريخ مانده اند و سر از خاكستر ويراني ها چون ققنوس بلند كردند و هرگز نابود نشده اند.

اما جدا سر بقاي سه هزار ساله ي ايراني چيست؟

در كتابي خواندم:

وقتي بنا باشد ملتي بطور جدي با دشمن روبرو نشود، تا آخرين نفس نجنگد و بعد از مغلوب شدن سرسختي و مخالفت نكند بلكه تسليم اسكندر شود و آداب يوناني را بپذيرد، اعراب كه مي آيند در زبان عربي كاسه گرمتر از آش شده صرف و نحو بنويسد يا كمر خدمت براي خلفاي عباسي بسته دستگاهشان را به جلال و جبروت ساساني برساند، در مدح سلاطين ترك چون سلطان محمود غزنوي آبدارترين قصائد را بگويد، غلام حلقه بگوش چنگيز و تيمور و خدمتگزار و وزير فرزندانش گردد؛ يعني هر زمان به رنگ تازه وارد درآمده به هركس و ناكس تعظيم و خدمت كند، دليل ندارد كه نقش و نام چنين مردم از صفحه روزگار برداشته شود. سرسخت هاي يك دنده و اصولي ها هستند كه در برابر مخالف و متجاوز مي ايستند و به جنگش مي روند كه يا پيروز مي شوند و يا احيانا شكست مي خورند و وقتي شكست خوردند حريف چون زمينه ي سازگاري نمي بيند و با مزاحمت و عدم اطاعت روبرو مي شود از پا درشان مي آورد و نابودشان مي كند.

برگرفته از كتاب سازگاري ايراني- مهندس مهدي بازرگان

قطعه ای زیبا از شکسپیر

2010-05-01T18:33:00.004+04:30

رومئو: اگر با این دست ناقابل به این معبد مقدس بی حرمتی کنم، گناهی بخشودنی مرتکب شده ام و لبان من چون دو زائر شرمسار حاضرند آن رفتار خشن را با بوسه نرمی جبران کنند.

ژولیت: ای زائر محترم، تو به دست خود زیاده از حد ظلم روا می داری. چون شخص مقدس دستی دارد که دست زائرین می تواند آنرا لمس کند و وقتی دستها یکدیگر را لمس کرد، حکم بوسه مقدسی را دارد.

رومئو: آیا اشخاص مقدس مثل زائرین خود لب ندارند؟

ژولیت: چرا زائر. ولی لبهای اشخاص مقدس باید برای دعا بکار روند.

رومئو: پس ای عزیز مقدس ما، بگذار لبها کار دست ها را بکنند. آنها دعا می کنند، تو هم اجابت کن که مبادا ایمان تبدیل به یاس شود.

ژولیت: مقدسین اگرچه دعایی را اجابت می کنند اما از جای خود تکان نمی خورند.

رومئو: پس حرکت مکن تا از نتیجه دعای خود بهره ببرم.

رومئو جلو می رود و لبان ژولیت را می بوسد.

رومئو: اکنون با لبان تو از لبان من گناه پاک شده است.

ژولیت: پس لبان من با گرفتن آن گناه، گناهکار شده اند.

رومئو: گناه از لبان من؟ آه ! چه بی حرمتی که باید جبران شود. ! گناهم را به من پس ده ...
دوباره رومئو لبان ژولیت را می بوسد.

ژولیت: تو در بوسیدن خبره شده ای !

راه یا جاده

2010-04-28T23:28:00.003+04:30

در کتابی می خواندم جاده با راه فرق دارد، جاده به خودی خود، معنایی ندارد؛ معنایش تماما از دو نقطه ای حاصل می شود که آنها را به هم مربوط می کند. راه، ستایش ارزش فضاست. هر تکه ی راه با معنی است و ما را به ایستادن فرا می خواند.

جاده کاهش پیروزمندانه ی ارزش فضاست و بهمین سبب اکنون صرفا بصورت مانعی برابر حرکت انسان و هم اتلاف وقت او در آمده است.

فکر می کنم قیاس جالبی است زیرا پیش از اینکه راه ها و گذرگاهها از چشم اندازها ناپدید شوند، از روح انسان ناپدید شده بودند؛ انسان دیگر نخواست قدم بزند، نخواست با پاهای خود قدم بزند و لذت ببرد. مهمتر آنکه، او دیگر زندگی اش را نه چون یک راه، بلکه چون یک جاده می دید: خطی است که او را از نقطه ای به نقطه ی دیگر می برد، از درجه سرهنگی به درجه ی سرلشگری، از نقش همسر به نقش بیوه و ... زمان فقط مانعی شد برای زندگی، مانعی که می باید با سرعت هرچه بیشتر از آن گذشت.

چرا دیگر راه ها جذابیت شان را برای ما از دست دادن؟ زندگی خیلی زود به نقطه ی پایانی می رسد. کاش به جای انتخاب جاده برای ادامه مسیرمان، برگردیم و اینبار راه را انتخاب کنیم. راهی که در آن می توان به ارزش زندگی پی برد و گونه ای دیگر رشد کرد.

یک لرزشی دیگر

2010-04-22T19:55:00.003+04:30

چه غزل گویم برایت، تو که بی بهانه رفتی؟
تو مگر خدا نداری، که در بتخانه رفتی؟

تو که سرسبد گل بهاری، منم ان باغبان ساده؛

چه گنه سر زده از من که تو از گلخانه رفتی؟

اخر این شب سیاهی به کجا رساند مارا ؟

من هم سر به شب نهادم تو که از کاشانه رفتی؛

می خواهم قسمتی از کتاب نوای اسرارآمیز نوشته ی اریک امانوئل اشمیت را برایتان بنویسم.

"... هیچوقت مثل وقتی که دائم باهاش تماس جنسی داشتم، خودمو تنها حس نکرده بودم. روی هم می پریدیم تا عطشی را که به جونمون افتاده بود، یک عطش سیری ناپذیر را که به جنون می گرایید سیراب کنیم... دیوانه وار و طولانی... می خواستیم در درون یک جسم حل شویم. هر جدایی برامون مثل قطع عضو بود... وقتی همدیگر را لمس نمی کردیم از غیظ نعره می زدم، به در و دیوار می کوبیدم ... اگر یک روز بیرون می رفت پژمرده می شدم... خیلی زود دیگه آپارتمان را ترک نکردیم، فکر می کنم پنج ماهی تو بغل هم بودیم.

با اون بود که با تمام درد و بیچارگی عشق آشنا شدم. هیچوقت بی رحمی رو که در پس یک نوازش نهفته است حس کردید؟ فکر کردید که نوازش آدم ها را به هم نزدیک می کند؟ نه، نوازش کلافه می کند، در پس هر نوازشی دردی هست، درد اینکه نمی شه واقعا بهم رسید.
نوازش سوء تفاهمی است بین تنهایی که می خواد خودشو نزدیک کنه و تنهایی که می خواد بهش نزدیک بشنوند... اما فایده ای ندارد... هرچی بیشتر به هیجان می آید، بیشتر دور می شوید... آدم فکر می کنه داره کسی را نوازش می کنه درحالیکه داره سر زخمو باز می کنه...

پس با تمام وجود همدیگر را می فشردیم. مثل دو نجات غریق یا دو غریق سینه به سینه از دم دیگری تنفس می کردیم. سعی می کردم خودم را در وجودش محو کنم و اون سعی می کرد خودشو در من حل کنه. می خواستیم هرچی که ما را از هم جدا می کرد خراب کنیم، از بین ببریم، در همدیگر حل شویم، سرانجام در یک آمیزش ابدی یکی شویم و به هم بپیوندیم.
اما هرچه نعره می زدیم، تقلا می کردیم من همچنان مهمان بودم و اون میزبان. من همچنان خودم بودم و اون خودش. با اینکه بهم نمی توانستیم برسیم امید لذت هم چنان در ما باقی بود. حسش می کردیم که بزرگ و بزرگتر می شد، ازش گریزی نبود، می دیدم که این لحظه ای که سرانجام باهم خواهیم بود و درهم متلاشی خواهیم شد فرا خواهد رسید تا شاید سرانجام... یک لرزش ... یک لرزشی دیگر. و از نو تنهایی... "

نمی دونم چرا هوس کردم این شعر زیبا را هم کنار جملاتی از یک اثر ادبی بنویسم اما من از این ناهماهنگی لذت بردم.ببخشید.

ولگرد سرزمینِ زمهریرِ بی خیالی؛

به چه آتشها گسست، تو که از میانه رفتی؛

من که اهل می نبودم، تو به من می را شناختی؛

تو مرا مست کردی، عاقبت مستانه رفتی؛

مگر در این سینه؛ ای زیبا تو دلی داری ز آهن؟

که چنین ساده و اسان و چنان جانانه رفتی؟

تحكيم روابط از نوع قمري

2010-04-18T12:57:00.001+04:30

چند روز پيش، مجددا كشوري گمنام از آنسوي آبهاي ناشناخته پيدا شدند كه با مقامات كشورمان ديدار كردند. چندي است سياست امور خارجه كشورمان مبتني بر پيدا كردن كشورهاي گمنام زير پونز نقشه هاي جهان است. كشورهاي كوچكي كه با سرمايه گذاري هاي طرف ايراني وضعشان بهبودي پيدا مي كند. همين چند ماه پيش بود كه كشور مجمع الجزاير قمر يا كومور توسط كاشفين وزارت امورخارجه مان يافت شد و مناسبات دو كشور در جهت تحكيم روابط پيش رفت. حال اينبار در جنوب قاره آفريقا، جزيره اي بسيار ريز بنام پادشاهي مطلقه ي سوآزيلند خواستار تحكيم روابط با ايران و برپايي سفارت خانه در تهران شده است. قول مي دهم مقامات همون قمر با طرف سوآزيلندي ديدار داشتند و پيشنهاد دادند كه به تهران نزديك شو سود دارد، آخر تقريبا هر دو در يك منطقه مي باشند و جالب كه همشون در حوالي ماداگاسكار مي باشند.

اما داستان اين يكي ديگه واقعا جالبه، كشور سوآزيلند حدود يك ميليون و 128 هزار نفر جمعيت دارد. 40 درصد جمعيت اين كشور بيكار بيكارند و 69 درصد هم زير زير خط فقر فقط زنده اند. نكته مهمتر اينكه 40 درصد مردم سوآزيلند به بيماري ايدز مبتلا هستند و اونايي كه ايدز ندارند حتما مالاريا را تجربه كرده اند. تمام اينها به كنار، جالبترين قسمت آماري در مورد اين كشور اين است كه سن اميد به زندگي در اين كشور براي زنان 32 سال و براي مردان 31 سال است!! توجه داشته باشيد كه تازه زنانشون فكر مي كنند بيشتر عمر مي كنند.

من نمي دانم در خط مشي سياست خارجه ي يك كشور چه عاملي مي تواند اينقدر مهم باشد كه باعث نزديك و بهبود روابط آن كشور با كشورهايي مثل سوآزيلند باشد كه مردمانش بيشتر از 30 سال بعيد مي دانند زنده بمانند؟! آيا سرمايه گذاري هاي بي منطق و اتلاف وقت و هزينه در تحكيم روابط با آنها فايده اي براي ما در بر دارد ؤ ايا حتي در مجامع بين المللي مي توانيم روي راي اين كشورها حسابي باز كنيم؟

توجه كنيد كه بحث من بر سر مسائل انساني نيست و مطمئنا كمك بشر دوستانه به اين كشورها قابل تقدير است. اما...

برابری جنسیتی در سطح مدیریتی

2010-04-16T10:34:00.002+04:30

پنج سال پيش وقتي چند بمبگذاري در متروي مادريد منجر به كشته شدن 190 شهروند اسپانيايي و زخمي شدن 1800 نفر شد، مردم اسپانيا تصميم گرفتند سه روز بعد لوئيس رودريگز زاپاترو از حزب سوسياليست را به عنوان نخست وزير خود در صدر صف مبارزه با تروريسم انتخاب كنند. زاپاترو نيز كه با شعار تغيير سوار بر موج احساسات مردم بود، دراولين اقدام متحولانه ي خود 9 زن را به عنوان وزير در هيئت دولت برگزيد. هرچند كه وزراي خارجه و كشور و اقتصاد به عنوان سه وزارتخانه كليدي در دست مردان قرار گرفت اما وزارت دفاع نيز به خانم كارمه چائون كه 6 ماهه نيز باردار بود، سپرده شد. معرفي 9 خانم وزير که پنج نفر از آنان مو بلوند هستند يکي از ساده ترين اقدامات سياسي بود که تا حدودي عطش اسپانيايي ها را براي تغيير پاسخ مي داد.

کابينه جنجالي اسپانيا موضوع نقش اجتماعي زنان اروپا در مصادر عالي و پست هاي حساس را دوباره مطرح کرد و موجب مطرح شدن آمار و ارقامي شد که واقعيت درون اتحاديه اروپا و ذهن هواداران جنبش زنان را روشن تر مي سازد. در حال حاضر موضوع مشارکت دادن سازماندهي شده زنان در مشاغل سطح بالا در اتحاديه اروپا به تدريج تبديل به قانون مي شود. در اسپانيا شرکت ها موظف شده اند تا سال 2015 سهم عضويت زنان در هيات مديره را به 40 درصد برسانند. قانون مشابهي نيز در نروژ به تصويب رسيده است اما با يک تفاوت اساسي. قانون فوق در اسپانيا ضمانت اجرايي ندارد اما در نروژ موضوع کاملاً جدي و اجباري است.ضمانت اجراي چنين قانوني در نروژ آن است که شرکت هايي با ترکيب هيات مديره يي کمتر از 40 درصد خانم در مناقصه هاي دولتي راهي ندارند و مقاومت آنان در اجرايي کردن قانون فوق حتي ممکن است به انحلال شرکت منجر شود.

به غير از اسپانيا، حتي کشورهاي پيشرفته يي مانند امريکا نيز از استاندارد فوق عقب هستند و احتمالاً حتي پس از يک دهه نخواهند توانست به سطح مشارکتي زنان تا حد 40 درصد هيات مديره شرکت ها دست يابند.نروژي ها ظاهراً منطقي ترين و عملي ترين مسير را براي ارتقاي نقش زنان به دور از شعار و دنياي احساسات برداشته اند. پنج سال پيش نروژ شاهد تصويب قانون اجباري مشارکت زنان بود و در سال 2008 عملاً بسياري از شرکت ها - نه همه آنها - داراي هيات مديره يي با ترکيب متوازن متشکل از زن و مرد هستند. با احتساب پنج سال فوق شايد بتوان ادعا کرد نروژي ها شاهکار کرده اند زيرا موفق به ارتقاي نقش مديريتي زنان از 7 به 36 درصد طي پنج سال شده اند. از زمان تصويب قانون فوق بين 35-25 زن با تجربه عالي مديريتي در نروژ شناسايي شده است که به آنها زنان «دامن طلايي» مي گويند.

به عنوان انتقادي که مبنايي مديريتي نيز دارد مخالفان سهميه اجباري جنسيتي به نفع زنان معتقدند اجباري کردن داشتن اعضاي هيات مديره زن يا تن دادن به وزارت زنان در مشاغل حساس در شرايطي که آنان تجربه و شايستگي کامل اداره زيرمجموعه خود را نداشته باشند سبب مي شود جلسات هيات مديره هميشه با سکوت اعضاي زن شروع شود و پايان پذيرد. اما همواره نقش ضدفساد و ضدباندبازي زنان به عنوان نقطه مثبت مديريت آنان مطرح است. در نروژ وقتي اين خبر به رسانه ها درز کرد که شرکت «استات اويل» براي بردن يک پروژه نفتي پول غيرقانوني - رشوه - پرداخته است اين خانم گريس رکستن اسکاگن و دو خانم ديگر عضو هيات مديره بودند که خواستار جلسه فوق العاده هيات مديره شدند و با زمينه سازي آنان بود که رئيس و معاون رئيس هيات مديره استات اويل مجبور به استعفا شدند.
بر خلاف نروژ، نام هيچ زني تاکنون در عالي ترين سطوح اجرايي اتحاديه اروپا ثبت نشده است. حدود نيمي از جمعيت اروپا به عنوان پيشتاز برابري جنسيتي زنان و مردان شهروندان مونث هستند اما رئيس کميسيون اتحاديه اروپا، رئيس شوراي اتحاديه اروپا و نيز وزير خارجه اروپا همگي مرد هستند. با اين حال جوانه هايي از حضور زنان باتجربه در سطح کميسيون اروپايي ديده مي شود. از جمله خانم نيلي کروئز در بخش مديريت رقابت، ماريان فيشر بوئل در بخش کشاورزي و مگلنا کونوا در امور مربوط به مصرف کنندگان.

براي درک آنچه که بيشتر به «آقاي اتحاديه اروپا» شباهت دارد تا هويتي ناشي از برابري جنسيتي، لازم است به اين نکته توجه شود که داشتن يک شغل تمام وقت در شوراي اروپا يا کميسيون اروپا در بروکسل ماوراي آن چيزهايي است که يک نفر ممکن است در دانشگاه به آن دست يابد. بيشتر اجلاس ها شبيه جلساتي است که شروع آن از ابتدا معلوم است ، اما پايان آن قابل پيش بيني نيست. بحث ها و جلسات گاهي اوقات براي بيش از يک روز 24 ساعته يعني تا حدود 36 ساعت بدون توقف ادامه مي يابد که به جلسات «three-shrits meeting» معروف است و ديپلمات هاي شرکت کننده در آن بيش از يک بار لباس و پيراهن خود را تعويض مي کنند. به جز براي کساني همچون مارگارت تاچر يا آنگلا مرکل تحمل چنين جلسات طاقت فرسا و ديدارهايي براي زناني که بر اساس ديدگاه شان توجه به خانواده و فرزند برايشان اهميتي اساسي دارد، بسيار دشوار است و همين، عملاً اتحاديه اروپا را اتحاديه «آقاي اروپا» نگه مي دارد.

در شرايطي که بسياري از کشورهاي خاورميانه با سکوت نسبي پيرامون برابري جنسيتي يا حتي دادن امتياز به زنان براي ارتقا در سطح مديريتي مواجه هستند، سنگيني نقش زنان در اين جوامع هرچه بيشتر بروز مي يابد. ايران و عربستان سعودي دو کشوري هستند که تقريباً نيمي از ظرفيت آموزشي خود را تا پايان دانشگاه در اختيار دختران و زنان جوان قرار داده اند، اما هيچ طرحي براي جذب اين نيروي متخصص تدارک ديده نشده است و نيز تلاشي صورت نمي گيرد تا با ارتقاي شغلي، زنان به تدريج در سطوح عالي مديريت کشوري ظاهر شوند. در عربستان سعودي بيش از چهار تا پنج درصد از مشاغل در اختيار فارغ التحصيلان زن قرار نمي گيرد در حالي که سهم فارغ التحصيلان زن ايراني از مشاغل دولتي و خصوصي نسبتاً قابل توجه است. تدوين قوانيني اجباري براي استخدام زنان در سطوح عالي مديريتي - همچون مدل نروژ - مي تواند به ارتقاي کيفي تجربه مديريت زنان منجر شود که قبلاً امکان آن را در جريان تحصيل در دانشگاه به دست آورده اند.

از لک لک ها یاد بگیریم

2010-04-14T22:24:00.002+04:30

بعضی وقتها آدم خبرهایی را می خواند که دوست دارد به همه بگوید.مثل ماجرای زیر که امروزه بدرد خیلی از آدمهایی می خورد که واژه عشق را هنوز بلد نیستند صرف کنند.

یک لک لک نر در عملی شگفت انگیز همه ساله 13 هزار کیلومتر را برای رسیدن به همسر بیمار و معلول خود پرواز می کند.

با فرارسیدن بهار، "رودان" لک لک نر همانند سالهای گذشته امسال نیز پس از طی یک مسیر 13 هزار کیلومتری از آفریقای جنوبی به کرواسی بازگشت تا همسر بیمار خود را که "مالنا" نام دارد ملاقات کند.

مالنا، لک لک ماده ای است که به سبب یک جراحت قدیمی قادر نیست مهاجرتی تا این حد طولانی را انجام دهد."استیپان فوکیک" زیست شناسی که از سال 1993 به درمان لک لک ماده می پردازد در این خصوص توضیح داد: "رودان هر سال برای دیدن جفت خود به کرواسی باز می گردد و در طول تمام این سالها به مالنا وفادار بوده است. این پنجمین سال پیاپی است که شاهد این منظره بوده ام."

یک بال مالنا در سال 1993 توسط چند شکارچی زخمی شد و به این ترتیب این لک لک ماده برای همیشه از پرواز باز ماند.امسال ماجرای عشق "رودان و مالنا" مورد توجه بسیار زیاد خبرنگاران و علاقه مندان قرار گرفته و به همین دلیل صدها نفر برای ثبت لحظه دیدار این زوج عاشق در دهکده "برودسکی واروس" در شرق کرواسی گرد هم آمده بودند اما "رودان" بدون توجه به این افراد مستقیما به سوی آشیانه، در جایی که مالنا انتظار او را می کشید پرواز کرد.

براساس گزارش خبرگزاری ایتالیا، این زیست شناس کروات اظهار داشت: "سایر لک لکها به صورت جفت جفت ظرف پنج شش روز آینده به آشیانه های خود باز می گردند درحالی که "رودان" اولین لک لکی است که به مقصد می رسد چون "مالنا" در خانه بی صبرانه انتظار او را می کشد."

به گفته این محقق، همانند پنج سال گذشته ظرف دو ماه آینده چهار پنج جوجه لک لک متولد خواهند شد و "رادون" وظیفه آموختن پرواز به آنها را به عهده خواهد گرفت، چون "مالنا" قادر به انجام آن نیست.سپس با فرا رسیدن زمستان، جوجه ها با پدر خود به سوی آفریقای جنوبی پرواز می کنند، درحالی که "مالنا" تا بهار آینده در انتظار بازگشت "رودان" وفادار خود در آشیانه خواهند ماند.

در پشت آنچه میبینیم!

2010-04-11T21:58:00.001+04:30

من اصلا به تئوری توطئه معتقد نیستم، اما به خودم شک میکنم اگه بعضی چیزها را ببینم و همچنان خوشبین باشم.
دولت قرقیزستان سقوط کرد. فقط دو روز مردم قرقیزستان بیرون اومدند و تازه در عرض این دو روز 100 کشته و 600 زخمی دادند اما موفق شدند فرمانداری، رادیو و تلویزیون و در نهایت کاخ ریاست جمهوری را تصرف کنند !! رئیس جمهور هم فلنگ را بست و فرار کرد. آموزنده بود...نه؟

اما داستان همین جا تموم نمیشه. بعضی ها تا همین جا داستان را می دانند و فکر می کنند چقدر این جوانان قرقیزستانی شجاع و دلیر بودند.
ساعتی پس از خروج رئیس جمهور قرقیزستان از مرزها، ده هزار چترباز روسی در پایتخت قرقیزستان فرود می آیند و بلافاصله وزیر سابق امور خارجه قرقیزستان دولت موقت تشکیل می دهد. آقا اینا رو ول کن، توی تمام شبکه های خبری دنیا بعد از اولین خبرشان که سقوط دولت قرقیزستان بود، خبر دوم تصویر باراک اوبامای خندان با مدودف رئیس جمهور روسیه بود که دست در دست هم در پراگ دل میدادند و قلوه رد و بدل می کردند. آقای اوباما کاملا مصمم قراردادی را امضا میکرد که امتیازی مسلم به روسیه بود.
برای اونایی که نمی دونن میگم، رئیس جمهور فراری قرقیزستان سه سال پیش بر اثر یک انقلاب آرام همون مردمی که دوستش الان ندارند سر کار اومد و کاملا همراستا با منافع واشنگتن در آسیای مرکزی عمل می کرد، پایگاه مناس آمریکا در قرقیزستان بود و یکی از امتیازات مسلم ارتش آمریکا در جنگ با طالبان بود. دولت جدید قرقیزستان وابسته به روسیه است

یکی به من بگه، مگه میشه در یک کشور مورد اختلاف روسیه و آمریکا، اتفاقی به این بزرگی بیفتد که منافع واشنگتن تحت خطر قرار بگیرد و علنا روسیه نیروی نظامی در آن پیاده کند و آنوقت همان لحظه دو رئیس جمهور قدرتمند به هم لبخند ژوکند تحویل بدهند؟

حالا این یکی هیچی، آمریکا چرا به روسیه آن شب با امضای قرارداد انهدام پروژه استقرار پدافند ضد موشکی در لهستان، امتیازی به این شیرینی داد؟

این هم هیچی، کشته شدن رئیس جمهور لهستان که در آمریکایی بودن او نیز شکی نبود، در حال سفر به مسکو، درست دو روز بعد از امضای قرارداد پدافند موشکی، چه معنایی جز این دارد که اوباما بی حد و حصر داره روسیه را خرکیف می کند و چشمش را روی کارهای روسیه میبندد؟!

میدونم میدونم الان خیلی ها میگن خوب به تو چه!!

جوابم اینه که خدا آخر و عاقبت ما رو به خیر بیاره ... مطمئنا این دست و دلبازی های کاخ سفید بی چشمداشت نیست.

جنگجوی صلح طلب

2010-04-07T21:46:00.003+04:30

از خودم می نویسم، در وبلاگ نویسی رسمه که کمی از خود حرف بزنیم. فکر کنیم یه جای خلوت گیر آوردیم و می تونیم هرچه دلتنگمان می خواهد بگوییم. از کی خجالت بکشم از چی فرار کنم... اینجا درست مثل دفترچه خاطرات آدمها میمونه که میتونن هرچی دل تنگشون می خواد بنویسن اما فرقش اینه که اون یکی رو بعضی ها یواشکی می خونند و این یکی رو خیلی ها در دنیای مجازی می خونند. در اصل هر دوشون محلی است برای خالی شدن از آنچه هستیم از آنچه هر روز و هر ساعت در ذهن و روحمان موج میزند؛ مغزمان شده چهارراه آگاهی هایی که هر لحظه به تعداد و شدت رفت و آمدشان اضافه تر میشه و مدام در حال برخورد و تصادف با یکدیگرند. چیزی نابود نمیشه، حذف نمیشه، فقط تغییر ماهیت میده. از قالب یک ماشین پیکان جوانان تبدیل میشه به قالب یک هیوندای آوانته و از اون تبدیل میشه به بنز و لکسوس و غیره اما در نهایت چیزی که زیاد توی این خیابون آگاهی های درونمان زیاد میشه ماشین هایی از جنس آردی است همون هایی که بدنه از یک کمپانیند و موتور ساخت داخل از پیکان! این تصویری است از درون آگاهی های ما، تصویری شبیه سازی شده از خیابانی شلوغ و پر ترافیک.

دیگر اکثرا من را میشناسن، اسم من پدرام است. سه دهه عمر کردم و از نسل آخرین بازماندگان اهل تفکر و تعمق هستم همان نسلی که بهش میگن نسل انقلاب، ما انقلاب نکردیم اما محصولات بزرگ شده در انقلابیم، محصول صدای آژیر خطر بمباران های شبانه، محصول پارادوکس های خلق شده ی جامعه پنهان و آشکار ایران ... تعداد ما زیاده اما پخش در سراسر دنیا، از ژاپن تا شیلی نمونه های متنابهی از این نسل که زمانی در دبستان روی نیمکتهای چهار نفره در سه نوبت درس می خواندند پیدا می شود.

اکثر کسانی که وبلاگ می نویسن خودشون عضوی از این کولون میلیونی هستند، تک تک شون یک پیامبر هستند، پیامبرهایی که حامل پیام های جور وا جور به سرتاسر دنیا شده اند. اگر توی نسل پس از ما همه یک جور شدند همه یک سبک موسیقی گوش میدهند و یک مدل موهایشان را میزنند و یک اصول اخلاقی واحد دارند و آن شامل بی اصولی است... نسل ما هر کدوم یه سلیقه دارند و یک نوع موسیقی گوش میدهند و یک قهرمان دارند، نسل ما پر از اصول های اخلاقی و فلسفی گوناگون از مرض تا مرهم می باشد. تصور کن این پیامبران در گوشه گوشه ی دنیا چه میکنند! من به آنها جنگجویان صلح طلب نیز میگویم... یک پاردوکس کامل... چیزی که جامعه و زندگی به ما تحمیل کرد.

جای من هم گویی وطنم نیست به رسم دیگر دوستان و به یاد شاعری که می سرود کاش وطن را همچون بنفشه ها، میشد با خود ببرد به هرجا که خواست... من هم بنفشه هام را قصد دارم به سرزمین فرانسوی زبانان هفتاد و دو ملت ببرم. دیر و زود داره اما سوخت و سوز نداره.

از سال 1384 دارم وبلاگ می نویسم، در ابتدا آنهایی که مرا دنبال کردند با وبلاگ Main Cupid شروع کردم به یاد دوستی که به سوئیس رحل اقامت کرده بود. بهمن سال 1386 وبلاگ Arnika Worship را در بلاگفا شروع به نوشتن کردم. خیلی نوشتم و نوشتم تا اینکه بطور متوسط روزی 250 خواننده پیدا کردم. ترکش انتخابات سبز سال 88 به وبلاگ ما هم اصابت کرد، هرگز تند ننوشتم اما آنروزها همه چیز به مذاق عده ای تلخ میامد... فیلتر شدم و آن وبلاگ را برای همیشه تعطیل کردم. به مهاجرت عادت دارم تا اینکه اینجا را شروع کردم... کار سختی نیست، حوصله لازم نداره، دل و دماغ می خواد... چنانکه خودم در سالی که گذشت دل و دماغی نداشتم. آخه یکی بگه کی داشت؟
خلاصه اینکه در گوشه ای از مشغولیاتم مینویسم و این نوشتن را چه با نام خودم و چه با نام مستعار در جایی دیگر ادامه می دهم تا روزی که چهارراه پر تردد آگاهی هایم بر تمام آگاهی ها محاط شود و آن روز را بد دلان مرگ نامش داده اند.
زندگی همینه...نه؟

شراب در ایرانزمین

2010-04-06T20:37:00.003+04:30

تهیه شراب از انگور به ایرانیان باستان نسبت داده می شود و مدارک و اسنادی که در این رابطه کشف شده اند نشان می دهد قدمت شراب در سرزمین ایران به 7000 سال می رسد. مصرف شراب در ایران قبل از اسلام درمقایسه با یونان بیش از حد است. هرودوت می نویسد:

" ایرانی ها عاشق شرابند و کسی اجازه ندارد در هنگام مستی در حضور دیگران استفراغ یا ادرار کند، بنابراین هرکس حد خود را می داند و این رویه را رعایت می کند که کنترلش از دستش خارج نشود.
ایرانی ها به هنگام مستی درباره مهمترین مسائل به مشورت می پردازند؛ تصمیمی که بعد از مشاوره گرفته می شود، روز بعد از سوی صاحب خانه ای که مجلس مشاوره در خانه او انجام پذیرفته، به شرکت کنندگان هشیار اعلام می شود. حال اگر نتیجه تصمیم گیری در حالت هشیاری نیز نیکو بود، آنرا به اجرا در می آورند و در غیر اینصورت از آن صرفنظر می شود. "

آریستوفانس:
" از ما با مهمان نوازی پذیرایی شد و ما ناگزیر بودیم، چه بخواهیم و چه نخواهیم، در پیاله های شیشه ای و جام های زرین، شراب خالص (رقیق نشده) و شیرین بیاشامیم. "

می گویند که ایرانی ها شراب را رقیق نکرده می نوشیدند و شراب را با چنان ظرافت می ریختند که بهم نخورد. شراب را حتما باید با قوسی مناسب در پیاله ریخت بطوریکه در این میان آمیخته شدن آن با اکسیژن هوا مزه ای تازه پیدا می کند و در پیاله کف می کند.

زرتشت پیام آور ایرانی خوب یا بد بودن نوشیدن شراب را به خرد انسانها واگذار می کرد.

عیسی مسیح بگفته دوستان و پیروانش، مانند بقیه انسانها از نوشیدن شراب لذت می برد و اعتقاد داشت که هیچ خوردنی و نوشیدنی نجس نیست و این افکار پلید انسانهاست که نجس می باشد. در مراسم شام آخر نیز عیسی و یارانش بصورت نمادین از شراب قرمز به عنوان یادگاری که قرنهاست پیروانش به آن تمسک می جویند استفاده کردند.

اما در سرزمین جزیره العرب وضع دیگری بود، محمد بن عبداله با مردمی وحشی سر و کار داشت که بی خردانه می نوشیدند و مستی را بهانه ای برای تعرض قرار می دادند. در این سرزمین نه جایی برای حواله نیکی و بدی به خرد بود مانند زرتشت و نه جایی برای صحبت از نمادها و حرفهای زیبا. بنابراین پیامبر اسلام به عنوان رئیس دولت خوردن شراب را به دلیل ایجاد آشوب و بی نظمی در آن زمان، ممنوع اعلام کرد.

امروزه شراب یکی از اجزای لاینفک پذیرایی در فرانسه محسوب می شود و در صنعت شراب گیری کشور فرانسه و ایتالیا رتبه نخست را دارا هستند. پزشکان نیز نوشیدن شراب را تا اندازه مناسب برای قلب و معده مناسب و مفید می دانند. اما شراب ایران و ایرانی سالیان درازی است که به تاریخ پیوسته است.

رنگی چون آغاز (ریچارد براتیگان)

2010-03-30T12:16:00.003+04:30

بی خیال عشق ...

می خواهم

لای موهای طلائیت بمیرم !