بس کن برادر با چی میجنگی؟

از ایران رفتم. ذوقی نمانده بود برای وبلاگ نویسی. وقتی همه ی درها را بستن. وقتی هیچ هاستی اجازه نمی دهد مطالبت منتشر شود. نا امید شدم و مدتها بود ننوشتم. تصاویر وبلاگم را با تصاویری که خواستن عوض کردن و چهره های کریه خود را بجایش نشاندند و همه اینها بخاطر دو کلمه حرف عادی بود که نه رنگ سیاسی داشت و نه قصد براندازی. تحمل بارور کردن ذهن ها و روشن ساختن چراغی کوچک و عشق ورزیدن به آگاه سازی را هم نداشتند. آنان که نام خود را ارتش گذاشتند تا با قلم بجنگند تا با عقیده مبارزه کنند و حتی سپیدی را به مسلخ بکشانند. از ژانویه سال پیش ننوشتم. وبلاگم را فیلتر کرده بودند و همین سرنوشت وبلاگ قبلی ام که 6 سال برایش زحمت کشیده بودم بود. وبلاگی که به تهدید مجبور به پاک کردن آن و قربانی کردن لحظاتم انجامید. بیکار ننشستم و اینبار هم روی مرا کم کردند. حالا هنوز حس نوشتن دارم اما به چه ذوقی؟ به ذوق آنکه کسی در ایران نمی تواند بخواند و به ذوق آنکه عکسهای دیوار خانه ی مرا با ریش و پشم خویش می آرایند؟

دنبال خانه ای امن میگردم نه برای مبارزه و نه برای استراحت. برای نوشتن. برای روشن کردن چراغی و برافروختن جریان زندگی در قلب های تک تک خوانندگانم که کامنتهاشون برام دنیایی ارزش داشت.

سایفر عزیز از میان آن همه گویی فقط تو ماندی که به این کلبه سری زدی. دلم تنگ شده بود دوست قدیمی برات.

و حال که خارج از ایرانم بیشتر می خواهم بنویسم.