من هنوز میپرستمت !

"می پرستیدمت ولی یادم می رفت بهت بگم.

لیزا منم یک مرد هستم و خصوصیت مردها همینه که سرنوشتشون را و خواسته های قلبی شان را انکار کنند. آزادی شان را ترجیح می دهند. ولی آزادی بدون قبول تعهد که آزادی نیست. آزادی ِ توخالی، تهی، بی محتوا، آزادی که جرات انتخاب نداره، آزادی متزلزل، آزادی احتیاطی به چه درد می خورد؟

مردها بیشتر در رویای آزادی هستند ولی کمتر به کارش می برند. با دقت توی قفسه نگهش می دارند تا خاک بخوره. آزادی هم خشک میشه و می پوسه و قبل از اونا می میره. مردها واسه خودشون داستان می بافند: یک جور دیگه زندگی می کنند و برای خودشون یک چیز دیگه تعریف می کنند. خود من، وقتی روی زمینم فکر می کنم دریانوردم و وقتی توی دریام دنبال ساخت و ساز تو خشکی هستم. وقتی عاشقم از قید و بند گریزونم، وقتی مزدوجم از وفاداری بی زارم ... لیزا، مردها دوگانه اند، کنار خودم راه می رفتم، قادر نبودم به واقعیت بسنده کنم. قادر نبودم بهت بگم چه قدر دوستت دارم!

اما

لیزا دوستت دارم. بخاطر کارهایی که در حق ما کردی بهت حسودیم میشه. دوستت دارم چون ملایم نیستی چون ایستادی و نشون دادی من اشتباه می کنم. دوستت دارم چون فقط وقتی حاضری باهام عشق بازی کنی که از ته دل بخوای. لیزا، لیزای عزیزم من هنوزم می پرستمت، بدون که دوستت دارم..."

چه میکنه وقتی روی مبل راحتی لم بدهید و با یک گیلاس ملایم در حال شنیدن ترانه های بی نظیر KATIE MELUA درحالیکه ترانه ی What I Miss About You را می خواند، باشید و درهمین حال نوشته های اریک امانوئل اشمیت را از کتاب خرده جنایت های زناشوهری را بخوانید.

لیزا هنوزم دوستت دارم ... دلم برات تنگ شده.